Pachtwork reciente con el "Camiño" al fondo

Mmmmmm...!

By El Faro de Vigo

Con las autoridades acompañando de paseo por el Camino los petos sobran (tramo hacia Oseira)...

By El Roto

Otra:

A. Ballesteros para LVG, 8.9.13: los peregrinos caminando

ElCorreoGallego, 5.9.13:'salió ayer en su 3º recorrido por el Camino desde Portomarín'

ElCorreodBurgos, 4.5.13, titula: 'inicia el camino de Santiago a la inversa,
con su libro que presentó ayer'...

De El Faro de Vigo

Flores carnívoras de Tamara Feijóo

                          La masculina flor devora a la joven curiosa que mucho se acercó...
                                           (Fábula real/maraleja: la curiosidad mató al gato y a...)                        
                         En Afluentes 94, Fundación Novacaixagalicia, Praza Maior, Ourense

Otra de sus 'Flores carnívoras' 

En 'O bosquexo do mundo' (que estuvo en 'Marco', Vigo, hasta septiembre), de la serie 'Naturalezas invasoras'.

He aquí sus 'Flores carnívoras' (en Afluentes 94)

Álvarez Torneiro Premio Nacional de Poesía, dende o vivir

“Os ángulos da brasa” é o poemario de poesía (Faktoría K de libros) que ven de acadar o Premio Nacional de Poesía 2013. É obra do serodio autor coruñés Manuel Álvarez Torneiro (1932). Noraboa !

                                             Neste momento existo simplemente.
                                             Simplemente respiro, ollo a árbore.
                                             Sobrenado na calma do crepúsculo,
                                             pronuncio este silencio, oio o profundo
                                             corazón que non late por un intre.

                                             Non hai unha aventura que me agarde.
                                             Non hai can que me ladre dende un soño.
                                             Unha man sobre a outra. O corpo como lonxe...

                                             Habítame unha inmóbil aspiración a nada,
                                             unha absorción de agosto.
                                             Florezo no abandono.

                                             Case non sei de min si pecho os ollos.

    Unha reflexión dende o cotián en ‘Trama de vida’, ‘Terreal e sagrado’ e ‘Tapiz de cinsa’. 

                                                        "Vivimos. 
                                                        Simplemente. 
                                                        Yo y la amapola". 
                                                                                      Kobayashi Issa 
                                                                                        (1763-1827) 

García Rivas: paisaxes vividas

Vividas, ergo reinterpretadas.

Mais son os seus sentimentos os que falan dende os pinceis, nun impromtu artístico que, dende a súa esencia pianística, ten moito de musical por canto o proceso evoca a improvisación dende a inspiración, recurso da época romántica. A súa actitude parte do concreto -xardín, árbore, treboada-, lugar ante o que se sitúa, para abrirse ó misterio. A Costa da Morte, o paseo marítimo coruñés, uns montes dos Picos de Europa ou a Serra salmantina..., a resposta é o estado de graza que amosan moitas das súas acuarelas, e algún dos acrílicos. Son suxestións, entre lusco e fusco, da súa psique, ás veces unha Fantassía, outras un Capricchio, eis o que ten a imaxinación.

O silencio para pintar, a atención para absorber, da que xurde dende a memoria unha abstracción formal, en papel, lenzo ou táboa. Postos a xustificar, a senda do impresionismo axuda, e tamén o xaponesismo, que xa influía daquela, no derradeiro tramo do século XIX, nas vangardas parisinas. Malia todo, non paga a pena, xa que é memoria vivida, con emoción, dende a pintura pintura. 

Portada tríptico exposición acortado (vide infra) do orixinal

Paisaxe con ramas de árbores, acuarela s/papel.

Fai anos o tudense-ourensán Xosé Luis de Dios sinalaba que pretendía captar ‘a levidade das formas, sutileza de ritmos que reclaman a complicidade do espectador’; vendo Luis Cochón unha ‘pintura do fulgor’. A súa proposta non está por elo na pintura calada, do leste de Asia, mencionada con simpleza ás veces, espíritu que se achega dalgún xeito sutil, segundo os connaisseurs, pola relación íntima co silandeiro e o baleiro. Aquí semella unha acción, ou expresión dun sentir: máis que pintar a alma das cousas é a súa a que fala. Esta é, por outro lado, distinta da que lle mercou a Caixa de Aforros ‘Paisaxe para Alicia’ (1993), tan oposta por monocorde á do ‘Paseo de Alicia’ (tríptico) que trae ata nós. O paso é un salto, amplo cambio que remove a percepción da cor.

Gª Rivas coa súa dona o día da inaugación. Debaixo, pormenor dunha vitrina que contén recordos familiares.

O artista é hoxe docente en Carballo -e antes, bastantes anos, en Tui-, e dende as súas primeiras exposicións en Vigo a finais dos anos setenta, o ten feito en Santiago, Lalín, Tui, na Visol, é últimamente en Vilagarcía. Ata nós chega con algunha obra nova, e o respaldo de vellos amigos vigueses, escritores, como Mª Xosé Queizán (Vigo, 1939), XºMª Álvarez Cácamo (Vigo, 1950), e Gª Teijeiro (Vigo, 1952), presente a través das palabras que leu a súa dona. Dil precisamente tomamos algunhas das ilustracións que conforman este post.

Xardín en Irís, acuarela s/ papel, datado inf. der.

Licenciado en Bellas Artes en Barcelona, é natural das montuosas terras de Deza, onde naceu contra o ano 1947 en Agolada.

A exposición coa que chega Xulio García Rivas, ó Centro Cultural de sentidas pinceladas, está na sala do fondo do hall. E tivo que chegar para medrar o espazo que adoita utilizar, estendéndose por aquel, ata triplicarse, cara o solpor... Abarca así, desta volta, o balcón superior, en paralelo á parede perimetral do edificio abranguendo o espazo case ata cinguilo. Recupérase deste xeito a memoria dun espazo dende esta mostra plástica, que quere ser “Memoria da paisaxe”, segundo o artista.

Soledad Penalta expone belleza en Santiago

Santiago, 24 de Julio, tragedia ferroviaria (Angrois, el territorio). El 22 de septiembre una menor preadolescente santiaguesa es hallada muerta en Teo, inmediaciones de la capital autonómica...

Desde este blog, un sencillo medio, queremos proclamar que la belleza, desde la verdad del arte, sigue hallándose en Compostela en todo este tiempo. Así de la mano de Cristina Carballedo Penelas, coordinadora de exposiciones, Soledad Penalta, y su arte sublime, captado por la cámara fotográfica de Xurxo Lobato.

En el fondo de este post late, como si un juego de espejos se tratase, "7 O'Clock News / Silent Night" de nuestros admirados Simon and Garfunkel (del album 'Parsley, Sage, Rosemary and Thyme', 1966).

                           (aquí os dejo un link del tema en un montaje con imágenes).
                                                      Divenire... grazie !

Soledad Penalta, gran dama de la escultura gallega, expone desde el mes de julio -precisamente- en el hermoso espacio ajardinado del Hotel 'Virxe da Cerca' en Compostela. Figuras humanas, en silueta, enmarcadas de textos manuscritos, en sutiles palabras que vuelan a los cuatro puntos cardinales, con su mensaje lleno de sugerencias. Las ilustraciones son de Xurxo Lobato, artista gallego de referencia que, desde la mirada del fotógrafo -su medio expresivo-, documenta de manera fehaciente, y expresiva, el hondo decir plástico de la creadora de Noia.

 

                                          ¡¡¡ Larga vida a esta autora en sus setenta primaveras !!!

          En relieve, a modo de cuadro con colores, o como tríptico también, su decir es elegante y claro.