Espacio virtual de contenidos de arte y todo lo demás, con la villa de Cea, el pan y la Abadía de Oseira al fondo...
sábado, 21 de marzo de 2015
viernes, 20 de marzo de 2015
miércoles, 18 de marzo de 2015
J. Valcárcel, de nuevo en la Visol
Juan Valcárcel Obelleiro expone de nuevo aquí sus conocidas composiciones.
El artista y profesor, en el Instituto de O Carballiño, ha buscado la interacción con los espectadores de la calle pintando ante el escaparate central, de espaldas. Poco a poco, en diversas sesiones vespertinas, la obra preparada en el estudio se va animando con los intensos colores de su conocida paleta estilística: una oronda señora en la ventana mueve el calado visillo bajo el intenso sol de primera hora de la tarde. El friso de flores en sus tiestos, que cuelgan hacia la calle, con innumerables flores de primavera, son en realidad el motivo principal.
El dibujo lo domina todo, con sus gruesas líneas negras que separan los multiples campos de color de las flores, con sus pétalos cuatripartitos, y hojas. Lo intenso del friso, fotones de colores, en contraste con el visillo superior que abre
He aquí en esencia del proceder de 'J.Valcárcel': captar la vida desde las formas redondeadas, la amplitud desde lo curvilíneo, en unas composiciones de planos cortos, de profundidades exiguas, en las que los colores rellenan las líneas.
Estas, marcas que delimitan, profundas, sus temas siempre figurativos.
Mas el artista docente sabe, desde sus recursos, utilizar el 'collage' y el 'transfer', el polvo de mármol o los pigmentos.
Desde la Saxifraga Umbrosa, denominación botánica el título de la muestra, 'Saxifraga umbria', explicando así ‘la desesperación del pintor’, por la dificultad que hubo en representarla.
Etiquetas:
Juan Valcárcel
lunes, 16 de marzo de 2015
SOBRAL, MARIÑEIRO DE MARUXÍAS
Sorrí, pois entras no mundo Sobral, de augas e ceos cabe a mar océana. Achégate, entra, e ponte diante. Alí tan só estás ti, e na parede hai, pintada, un anaquiño desa sensación que tiveches na despedida no último outono, ou a finais do pasado mes, cando fuches ata a costa, e de novo, o ar na cara, arrecende a salitre..., ese mesmo ar que che move en remuiños a melena, lembras... No encadre seleccionado polo artista, a mar, o teu mar, agárdate. A pintura de Antón Sobral ábrete a outra dimensión, con liberdade, como a que semellan ter esas nubes movéndose, as mesmas ondas, e as súas escumas, constantes, mais a intervalos, convexas e horizontais, que sandan as nosas tensións, e os ruídos do mundo para acadar unha calma creadora (Yolanda Castaño), dende os ritmos de auga e son:“…la mer, la mer, toujours recommencée…”, sentía Paul Valéry (no Cimetière marin).
Son estas algunhas das sensacións que o artista nos propón en combinatoria visión coa nosa memoria sinestésica diante da súa obra. A Ría de Pontevedra a súa base é, ata o mar de fóra, mais o artista gosta de pisala area, e con ollos ledos mira a vida, implicándose dende a caridade compartida e solidaria (a cor do mar, voluntarios e o Prestige, desastre de Haití, 'Mans Unidas', ou agora o 'Proxecto Home'). No Océano Sobral, look of love de auga e nubes en movemento, unha sensación de tránsito se instala en dupla consciencia de mar e ceo nuboso, e por veces brétemas.

CADERNO DO MAR
Antón Sobral de Marín e Xaime Toxo, de Bueu, sete marés sete que firma o escritor na introducción do catálogo a modo de bitácora. Son os Cadernos de mar, no que da conta como se deixaban ir ‘á capa, ganduxados a un rumbo de tripulación en derrota’. Eles foron ficando sós, ‘o Mar o barco e máis nós’ no sentir do poeta Manuel Antonio e o deles, pois ese foi o seu mapa. A viaxe esencia da vida, para a escrita, para a arte, lenzos e textos, óleo e acuarela e máis a tinta. O poeta escribe ’Emerxiches/ no meu leito/ nunha mañá.../ como unha illa/ no mar da tranquilidade’, e o artista-prestidixitador faina emerxer do seu maxín...: como un ‘sumi-e’ xaponés, Azul sobre azul, son as súas acuarelas. Así a instalación nun extremo da sala, e no oposto, á entrada, un video con música ideada polo artista. Que ven de estar fai nada en Nova Iorque, con Carmen Hermo, Velasco e Pereira. E tamén por Viena e Milán, para regresar logo da travesía, mar e terra, á casa, Pontevedra. A Ítaca de Ulises? Non, a viaxe circular de Joyce: regreso ad uterum. En 2013 foi Premio 'Sete Carballas' na 'Festa da Palabra' da 'Ínsua dos poetas'. Nada máis acaído para o artista que a conxunción de Arte e Natureza, como aquí en Madarnás do Carballiño. Antón Sobral enceta agora unha nova singladura con Horizonte cero, que trae a Ourense. Cores cálidas nas nubes de Muxía, e algunhas maruxías.
![]() |
| Marín ao lonxe, V. |
Etiquetas:
Antón Sobral
sábado, 14 de marzo de 2015
A propósito da chegada dos diarios de Ramón Loureiro
Unha alegría, desde a xenerosidade: Diarios de Loureiro, peregrino de Moxom, San Rosendo, de Xosé Cid. Posado (composición), na mañá de sábado auriense...
Al abrir los Diarios, y hojearlos, sonido y olor a libro nuevo, mi vista se posó aquí: el libro leído ('La asombrosa conquista de la Isla Ballena', en una sentada en el tiempo de verano en Arousa norte, y San Rosendo...), el amigo generoso, la anotación precisa...
Etiquetas:
Moxom,
Ramón Loureiro
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


















