domingo, 16 de junio de 2013

En el inicio del año dual hispano-japonés

Comienza el llamado 'Año Dual España-Japón (2013-2014)', organizado por los Ministerios de Asuntos Exteriores de ambos países. Es tiempo de recordar, ante todo, desde el gran arte, la presencia de lo japonés. Este mundo desembarca con fuerza en Europa en el siglo XIX, sobremanera en el último tercio: lo que debe verse en el contexto de la segunda fase de la revolución industrial, el gran desarrollo del capitalismo y el imperialismo colonial, francés e inglés, principalmente.

Llegan así las estampas japonesas, las pinturas del mundo flotante o 'Ukiyo-e'.


Mas en ello no es el primero, pues ya los impresionistas como Claude Monet (hay algo más que un aire evidente en 'Impresión, sol naciente', 1872).


Lo que permite dar cuenta de las referencies de Van Gogh del japonesismo en general y de Hiroshige en particular. copias evidentes del maestro de Edo (Tokyo desde 1868), pero la mayoría de sus paisajes desde 1887 son resueltos desde el sistema de referencia du aquel artista japonés. Así en la obra suya y el campo de olivos de Vincent Van Gogh.

La siguiente obra suya que incluímos, depende de Keisai Ensen:

La Cortesana, 1887, basada en la Oiran de Keisai Eisen , que vio en París Illustré (mayo,1886).

Mas es desde las diferentes versiones del 'Padre Tanguy' (1887-1888), con varias ukiyo-e en la pared del fondo dónde se hace más evidente. Julien-François Tanguy (1825-1894) es un marchante de pinturas, en la rue Clauzel, que le apoya, aceptando con frecuencia cuadros a cambio de sus mercancías. Son cuadros de colores más intensos, descubiertos cuando se fue a vivir a París con su hermano en 1886.

Le Père Tenguy, 1887, M. Rodin, Paris  Vincent Van Gogh (1887-88)
Le Père Tenguy, 1888, Vincent Van Gogh. El 24 de diciembre de este año se corta la oreja ( o se la cortan...)

Vincent le había escrito a su hermano Theo una carta en 1888 desde Arlés:“Todas mis obras están basadas en algo del arte japonés”. Así, confiesa que cuando mira estas obras se siente “mucho más alegre y feliz”. Así se autorretrata con otra estampa japonesa detrás cuando convalecía el invierno de 1889.

Aurorretrato con la oreja cortada, 1889, Londres, Inst. de Arte Courtauld.
Finalizamos con el regalo para el primer hijo de Theo, su hermano pequeño y quien mejor le comprendió. El niño se llamó Vicent Willlem...

Un símbolo de la cultura japonesa 'Almendro en flor', 1890, 

miércoles, 12 de junio de 2013

Manolo de Buciños en Alterarte




Na sala Alterarte -do Campus, no barrio das Lagoas- inaugúrase hoxe, mércores, 12 de xuño, a exposición artística na que a profesora Dra. María Victoria Carballo-Calero propón: 'Alto! Reivindicamos a forma'.

Para expresalo  invitou ao escultor Manolo de Buciños.

A mostra forma parte do ciclo de exposicións: 'Estado crítico: 10 comisarios, 10 artistas'.

Manuel García Vázquez, de Buciños (Carballedo/Lugo, 1938) é un importante escultor figurativo que dende a Galicia interior e, Ourense, en concreto, expresa dende o bronce principalmente, mais tamén en pedra e outros materiais, as súa inquedanza plástica, caracterizada pola finura e elegancia -aquelo tan acaido ao caso: a gracia, da que escribiu Risco nalgún artigo de Las Horas-, tanto nas composicións libres como nas institucionais urbanas.

Poderase visitar ata o día de Santiago (25 de xullo).


Ás 12.00 horas -hora institucional de costas aos usos básicos do protocolo expositivo-, hoxe, no primeiro pavillón...

***
E ata alí pudemos ir malia todo !

Velaquí dous momentos, trala presentación na sala colateral, co mestre Buciños falando para todos dalgún dos temas que gusta facer con parellas abrazándose, poi é o que ve -dixo-, palabras sinceras e tenras naquel momento. E todos nós atendendo (a foto é de Israel Elíaz -mentres Raquel Feijoo tomaba boa nota-): as obras, a maioría de bronce, algunha dos anos cincuenta, de cando era un mozo estudante en Madrid, apenas, sendo outras máis recentes. Todas danlle un fulgor especial á pequena sala repintada (e cun tabique que pecha un van ao fondo) onde está a modernidade e o moderno dun artista que segue a ser especial.


Todo un privilexio o momento vivido, e satisfación no comisario xefe Xosé M. Buxán Bran polo numeroso público -nin tantos estabamos, o que revela que ás anteriores inaugaricións estaban íl e a vicerrectora, o artista e apenas a prensa- que nos congregamos, pois o artista o merecía (a Comisaria tamén puxo da súa parte), ata onde se achegaron amigos, e familiares, comoo o seu propio fillo, e tamén artista, Antón García de Buciños Nóvoa. Ademáis estaba o seu amigo e colega Acisclo, e Rosendo Cid.
A miña foto documenta un momento no final no que dous amigos falan do plan para unha viaxe á Academia (na Coruña) o fin de semana... Ámbolos dous son da altura do que ven, o que non todos poden decir hoxendía. 

martes, 11 de junio de 2013

María Puertas ilustra 'Campaña de Animación a la Lectura' municipal





En la tercera planta del Museo Municipal tiene lugar estos días una expresiva animación a la lectura con el arte de "Os nosos artistas". María Puertas, artista ella misma, concibe el proyecto desde su decir plástico, como hilo conductor. Desde el cartel de la campaña desarrolla cuatro ámbitos, Pintura, Fotografía, Escultura y Escritura, disciplinas de expresión para las que realizó cuatro escenas ad hoc en las paredes. Desde la filosofía de los micro espacios (o esquinas, en lenguaje pedagógico asimismo, aunque no son sinónimos) trata un tema de gran implicación para ella por cuanto es docente en un colegio de la ciudad, el de las Calasancias (Santo Ángel)..




Integran así la exposición un amplios grupo de artistas, muchos de ellos colegas y amigos personales suyos, con obras seleccionadas teniendo en cuenta el público al que va dirigido y la adecuación al espacio. Allí están obras de José Paz, Eva Domínguez, Vilamoure, Ritchie, Cuíñas, Rosendo, Manolo de Buciños, Cachito, Acisclo, Basallo, Miguel Mosquera, Pablo Otero, Ana Vázquez, Vidal Souto, Ofelia Cardo y la propia María Puertas con una obra suya, ‘Cumbre feliz’, en metacrilato, y otra de Carlos Vello, de pequeño formato, centran uno de los espacios. Borrajo y Outeiral recientemente fallecidos están asimismo en el elenco. 




En la propuesta didáctica de este encuentro del arte y la lectura la artista ha escrito en una de sus paredes una declaración de intenciones: ‘Quero escribir palabras fermosas, soñar con lugares encantados e deixar / que o meu maxín teña centos de fiestras para comunicarme coas nubes / e co vento, e que o son do ar poña música / aos meus pensamientos...’.

Así, en galego, axeitado ao evento municipal institucional, de bilingüismo (Harmonía e Cadmos, en liaison)...


Todo ello se hace en el marco espacial de la Sala Prieto Nespereira, mientras transcurre el período de mantenimiento de la misma, y sus obras.



viernes, 7 de junio de 2013

DIálogos entre Casado y Repani (o Cuando las imágenes valen más que mil palabras)

Este mes:
En la Fundación Vicente Risco /Allariz:

Eva Casado Sula Repani & Sula Repani Eva Casado


miércoles, 5 de junio de 2013

Historia del Pazo e curral dos bispos, hoxe museo e arquivo provincial



Achámonos aquí na raizame das esencias da arte de Ourense: no Museo Arqueolóxico e de Belas Artes.
No entorno do 17 do pasado mes, Día das Letras Galegas, leváronse a cabo nel unha serie de accións especiais que o visibilizaron para a cidadanía. Así a presentación da ‘Peza do Mes’, dedicada desta volta ao Rei David -do que tenos feito oportuno post-, obra medieval que leva no Museo dende a época do Director Ferro Couselo e que segundo o anticuario a quen a mercou procedía de Covas (Cea), sorprendente ubicación pois non queda rastro dunha igrexa da categoría que precisa unha obra destas características. Semella un segredo de profesión, mais sexa como for ten un grande interese por estar no ronsel do Mestre da portada das Praterías da catedral compostelán. Queda a dúbida razoable da súa verdadeira procedencia.
Outro día fíxose a visita guiada á 'Escolma de Escultura' en San Francisco, exposición permanente representativa dos magníficos fondos de que dispón (vide foto infra), que lle sirve para estar dende pouco despois do inicio das obras entre nós. 


E o sábado, no Día Internacional dos Museos entramos no baleiro (mais non calado) edificio da Praza Maior, para a estrea do vídeo que resume o coñecido do antigo Pazo e Curral do Bispo, na liña do lema deste ano ‘Museos (memoria+creatividad)=progreso social’. Condensa valiosa información para que o proxecto de restauración saiba ler a complexidade do edificio que contén o principal da nosa densa historia. Esta reconstrución en 3D daconta dos resultados coñecidos dende as escavacións arqueolóxicas e investigacións histórico-arquivísticas que, en paralelo, se teñen desenvolvido.



O edificio é un dos escasos exemplos de arquitectura románica civil conservada ao que se foron engadindo estruturas posteriores ata o século XX. Vide a súa evolución histórica aquí, na web do Museo (Evolución histórica do edificio do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense). Ou tamén aquí (video en Vimeo).


                               Unha obra para descubrir (a mires dende onde a mires)