ALCOBAÇA 2

Claustro de D. Dinis y fuente para las abluciones, antes de entrar en el refectorio cada día...

Ala Este con la entrada a la Sala Capitular:

Refectorio, en el lado opuesto a la iglesia, en el claustro sur:

Dormitorio, en la planta alta, único espacio a este nivel. tenía acceso directo a la iglesia, para que los monjes pudiesen bajar rápidamente al coro, en Maitines:

San Nicolás

S.Nicolás y los tres niños asesinados,
Salterio cisterciense, siglo XIII.

Hoy se conmemora un importante santo de Nadal: San Nicolás, uno de los que tiene en Europa un culto más amplio, compartido entre Oriente y Occidente. Obispo de Myre (hoy Demre, al sur de Turquía) a comienzos del siglo IV era conocido por su lucha contra la pobreza e injusticia. La famosa leyenda de los tres niños en salmuera, se basa en hechos reales, mas el santo interviene en favor de tres niñas que dota para casarlas pues su padre estaba arruinado, con lo que las abocaba a la prostitución; luego a tres jóvenes acudados injustamente de tramar un motín, y a tres oficiales que el Emperador iba a ejecutar, por calumnias. (texto basado en Catherine Guyon, maestra de conferencias en Hª e Hª del Arte, Université de la Lorraine, tierra francesa de la que es el patrón).

S.Nicolás dota a tres niñas.
Salterio al uso de Arras, siglo XIII

Este San Nicolás, con una pequeña talla en Santa Eufemia de Ourense, es el 'Santa Claus', mas ya en otro contexto...

S.Nicolás salvando tres soldados. Speculum Historiale,Vincent de Beauvais,
siglo XV.

FOTOGRAFÍA DE ARQUITECTOS

XABIER LIMIA DE GARDÓN.
O texto aquí, na web de La Región
ARTE ET ALIA.


Expone en Ourense Víctor Enrich, con ocasión del Outono Fotográfico 2016 ‘Dentro e fóra’. Su muestra en el Museo Municipal lleva por título ‘City Portraits’, un proyecto de 2011 galardonado en el festival ‘Encontros da Imagem’ de Braga. Lo destacado de este artista de Barcelona, que trae una imaginativa propuesta con la arquitectura en la base, es que halla descubierto su vocación desde los estudios para arquitecto.

Malia concluilos, non foi quen de dedicarse á actividade constructiva, que o seu foi a creatividade virtual dende os entornos do Autocad, coñecementos ampliados con 3D Studio Max. Con todo elo acada uns edificios inverosímiles, estructuras nas que amosa non ter medo ao imposible, imaxes relacionadas con Escher, os deseñadores de videoxogos ou algúns dos máis importantes debuxantes da banda deseñada. Son todas unhas imaxes que traen ata nós uns mundos sub reais que deben moito á súa paixón polo xogo arquitectónico.

Medusa: da orixe ao resultado de Enrich

Parte de edificios reais que fotografía en diferentes ciudades, caso de Roma, ou Riga, en Estonia, país a carón do mar Báltico onde se mudou, e no que descubriu a súa vocación. Viviu tamén en Israel varios anos, no que fixo varias exposicións e que lle deixou unha fonda pegada, como se ve en Ourense.


Así ‘Medusa’ que lembra o edificio Viacambre no Paseo, e a suxestiva ‘Mersand’, edificio de cinco andares enriba dun monte do revés, apoiado nun punto, e que se extende coa casa cara o ceo como un fuso. Será unha metáfora de Israel, no medio dun deserto (Negueb)?. A inscripción xudea nun dos toldos dos baixos lévanos alí.

Logo da imaxinación posta ao servizo dunha idea, o retoque fotográfico fai o resto neste ‘arquitectoide’, como se ten definido. Dende a súa inspiración as escaleiras ascenden cara o ceo, ingrávidas, e os rañaceos ábrense por unha fenda superior como si dunha palmeira se tratasen. Con un tanto de argumentario crítico, o certo é que o camiño que nos desvela semella inexplorado e moi creativo.

Mersand, do orixinal á creación de Victor Enrich, cartel da súa exposición en Ourense.

Sintiendo el tiempo en otoño

'Caen las hojas
Descansan una sobre otra
La lluvia golpea a la lluvia'.

CON EXPERIMENTA 10 + 1

XABIER LIMIA DE GARDÓN.

ARTE ET ALIA

Ten esta exposición plástica do primeiro andar do Centro Cultural da Deputación que comisaría Paula Cabaleiro un ár de modernidade inusual. Os dez artistas penduran as súas obras nas paredes, ou incluso do teito, amosando unha ducia de propostas (que Cáccamo e Matesanz traen dúas obras cadansúa), en diversas linguaxes plásticas, e... ú-lo está o ‘+1’ que falta? Esta é ou foi, por mellor dicir, ‘Dasein’, actuación (performance) que fixeron Adriana Pazos Ottón e María Roja en directo no día da inauguración: ámbalas dúas dende os seus corpos en danza, puxéronse diante dun video que proxectaba imaxes de fachadas.

Elas movéndose e pintando a cidade coas súas imaxes. Arte nunha acción no tempo o destas mulleres galegas artistas que fixeron arte expandido. Foi a súa unha creación escénica que non pudemos ver aquel día, mais si reproducida e visualizada a posteriori: eis a esencia do efímero, posto en valor cos medios de reproducción asistida...

E así con elas, esta proposta expositiva concibida por Cabaleiro, pontevedresa de Cangas do Morrazo, na ría de Vigo, de Alonso e Cáccamo, Coleman e Matesanz, Trastoy e Vicente. E ademáis, Fandiño, Fernández Castón, quen trae unha obra para ser vista en dúas fases sólidas, Matamoro, con unha sotil aposta luminosa, e Franchesch: a deste con tubos-canles de cores enleados, pseudo dripping expresionista de Pollock que se fai escultura...

As multiformas expresivas dominan no conxunto polimorfo, no que hai algunha pintura. Así Berta Cáccamo e Chelo Matesanz. A dela é unha instalación de 2001, feltro cosido sobre lona e debuxo sobre papel, ‘Lo que Lee Krasner podía haber hecho... pero no hizo’, coa que opina o que tería que ter feito a parella sentimental de Jackson Pollock cando il fervía co ‘action painting’ e a pintura de goteo... E chega Suso Fandiño para poñer o dedo no ollo con ‘Calquera tontería se converte nunha obra mestra se despregas un apabullante e caro rótulo de neón’, de 2013, sarcasmo ao cubo da/coa obra de arte, unha reflexión arredor da expectación que xeran as obras de hoxe nas que tan difícil é definir fronteiras. A súa achega é un letreiro no que unha palabra ilumínase intermitentemente... 

A luz vai por trás nos ‘Cadros en rectángulo’ de Mónica Trastoy: módulos unidos por un vinilo que as conecta, debuxando cunha agulla, evanescencia que se manifesta coa a luz que retroalimenta a obra... 

Uns visitantes diante das obras de Fernández Castón e Sara Coleman.

A de Sara Coleman é ‘Corpo’, de fío de raión tecido en máquina tricotosa e tinguido artesanal, outra instalación na que a luz cenital é fundamental. A peza, que está pendurada e esténdese nun volume, é corpo e espazo, máis que vestimenta, aínda que aquel podería ser a lumieira cenital. 

Dende esta mestizaxe de técnicas e artistas con diversas experiencias e idades vitais, a idea de emocionar ao espectador semella arriscada. E que este forme parte delas tamén... Experimenta quere ser unha forma de sentir a arte con estas ‘ideas modernas’ mais podería terse dado un paso máis facendo unha exposición interactiva, na que participásemos coas obras para formar parte dela.