sábado, 26 de mayo de 2012

O Grupo Francisco de Moure entrega o XIVª Premio do Patrimonio Cultural


Para o brindis do acto, elegante e sinxelo

O Grupo Francisco de Moure entrega o Premio do seu nome en defensa e acrecentamento do Patrimonio Cultural de Ourense. Nesta vota nº XIV (Premio 2011) fixemos a entrega no Liceo, a Serafín Marqués, Deán da catedral, e o artista Manuel Vidal unidos pola xenerosidade dende a arte: este pola obra "A Cea de Emaús", para a Capela do Santo Cristo da Catedral, e aquel como mecenas. Acompañáronos as autoridades civís o Delegado da Xunta de Galicia, e o Subdelegado do Goberno, ademáis de membros do Cabido, amigos e alumnos.

O Grupo cos premiados ( J. Regal, no FdV). As autoridades civís na 2ª liña: Delegado da Xunta de Galicia e Subdelegado do Goberno, diante do que está Mercedes Gallego, hoxe alto cargo en Ourense da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, que foi Presidenta fai uns anos.

Na laudatio Manuel García fixo unha semblanza do Deán da Catedral, dende a súa condición de periodista que ten o seu mundo como tema recurrente, pola súa especialización en asuntos de patrimonio. A do artista fixémola nós. Tan só unha frase, a modo de elucidar a súa actuación: "fuxindo dos vaivéns da arte coetánea o mestre é capaz de ver a esencia do real, e camiña o se seu propio camiño liberándose dos dicterios das masas e rachando cos espellos". Os textos poderán ser lidos nun próximo número da Revista do Grupo, Porta da Aira.

O profesor Limia Gardón durante a súa laudatio do mestre Manuel Vidal. Ó seu lado o secretario do Grupo, Manuel A. Pereira, os premiados, Miguel A. González, Presidente do colectivo de estudosos da arte, e Jesús M. García.

"Estos tiempos de crisis son para celebrar iniciativas de mecenazgo como esta, que salen del corazón", destacóu o Presidente do Grupo no seu breve e sentido discurso introductorio. E os premiados, no remate do acto os premiados "He sido un privilegiado acompañante de Manuel Vidal en esta empresa", indicóu o Deán; "Pintar este cuadro es uno de los sueños artísticos más importantes de mi vida", sinalóu pola súa banda o artista.

As mans de Manuel Vidal,  mestre da Arte, arredor do seu agasallo material...

Manuel Vidal (Boente, Arzúa, 1945), reside entre nós desde 1957. É un recoñecido artista da paisaxe, mais tamén ten feito logradas composicións simbólicas figurativas, entre as que se pode destacar a obra dedicada ó poeta Celso Emilio Ferreiro "Monólogo do vello traballador". Serafín Marqués (1930, Outeiro de Paizás, Ramirás) é sacerdote, Deán da catedral. Este profesor e teólogo é ademáis poeta, do que teñen saído do prelo catro libros: ‘Anacos da vida’ (1999), ‘Más allá del horizonte’ (2002), ‘Ventos da terra’ (2004) y 'Ribeiras do Miño' (2005). Con unha poesía dedicada á catedral concluíu a súa intervención.

Logo, fomos agasallados con un viño xeneroso e bica (como se adoita facer en circunstancias singularers no mundo da catedral).  Vide ut supra (tódalas fotos -agás a mencionada-, son do mestre fotógrafo Mani Moreton, compañeiro do Grupo Francisco de Moure. O bodegón chapeau!).

jueves, 24 de mayo de 2012

DERRIBAN DE LA TUMBA AL FUNDADOR DE LOS REMEDIOS


"Los vándalos rompen la talla (sic: escultura, pues es de piedra) más valiosa de la antigua ermita de los Remedios". Este es el titular del diario La Región de hoy. La obra, ha aparecido sobre el pavimento, entre la vegetación crecida, tras la ruina del edificio a consecuencia del abandono de sus poseedores privados, derivado del incendio producido a fines de julio de 2010. La capilla está considerada Patrimonio Nacional desde 1961 y Bien de Interés Cultural (BIC), con el puente medieval de origen romano que cruza el Miño a su lado.


La estatua representa al caballero fundador de la ermita, Francisco Méndez Montoto, que se data entre el los siglos XV y XVI (1459-1550. Don Francisco fue todo un personaje de relevancia en la ciudad como Juez, Regidor y Procurador General.





Tras haber sido derribada de su colocación sobre la tumba, fue desplazada posteriormente por el espacio próximo. Ha aparecido fragmentada. 


Es la pieza artística más valiosa del recinto religioso y se hallaba en el lado Este como se aporecian en las fotografías de José Paz, fotógrafo jefe del mencionado diario orensano, de quien son por lo demás las restantes, tomadas tras el incendio, y que se hallan en la página web.




Estado en que quedó su interior (la estatua orante a la izquierda)
Puede verse un paralelo  similar a las tumbas de los Médicis de Michelángelo Buonarrotti (sacristía nueva de S. Lorenzo, Florencia), obras realizadas entre 1525 y 1550. Por su ubicación orante y disposición hacia el altar, principalmente, claro es...

La estatua del caballero fundador orante hacia el altar.
¿Será este suceso -que tiene que ser tomado como un atentado al patrimonio cultural- el aviso para que los dueños y las autoridades culturales y religiosas -además de civiles- de la ciudad logren ceder en sus posturas y converger en una solución conciliadora y satisfactoria en un espacio devorado literalmente estas semanas por la hierba primaveral, además de la inseguridad?

miércoles, 23 de mayo de 2012

O artista Enrique Ortiz, Pedrón de Honra

O "Pergameo de Honra", que anualmente concede a Fundación Pedrón de Ouro, foi para o pintor e grabador de orixe ourensán, residente dende hai anos en Madrid, Enrique Ortiz.



O premio foi entregado na casa Rosaliniana da Matanza (Padrón). Nas súas palabras a presidenta de 'Nova Escola Galega' desexou unha educación pública, de calidade e en galego "motor da nación soñada", no canto de recoller o 'Pedrón de Ouro' concedido a este movemento de renovación pedagóxica (dende fai 29 anos). Para ela as decisións da Xunta limitan "o dereito á educación", e denuncióu a "privatización progresiva" da educación. A Fundación que preside Xosé Ramón Fandiño contou coa escritora Fina Casalderrey, para a loa dos premiados.

O pintor ourensán-arousán Enrique Ortiz Alonso (Ourense, 1934), ó que lle deron o Pedrón de Honra, é un dos grandes no seu campo artístico preferente, o do gravado. Xa en 1977, con motivo do Milenario de San Rosendo, dende o Museo Arqueolóxico, e os seus colaboradores, o Grupo Marcelo Macías, puideron promover a edición dunha estampa (100 exemprares), dende o gravado orixinal que estaba no Museo, facéndose a reproducción no Taller Estudio de Grabado dedo mencionado artista. A obra orixinal, un gravado a buril de 1799 é obra de Gregorio Ferro Requeixo (1742-1812) e Juan Moreno de Tejada, aquel un das figuras da pintura histórica galega.


O vello mestre ten colaborado en empresas variopintas como a capa do disco de Miro Casabella "Ti Galiza" en 1977. Aquí pódese ver entre outros persoaxes a Francisco Franco...

"Son moitos anos de estar no potro... compañeiros!"...

O artista presentou no Simeón en 2001 unha mostra de óleos e gravados 'Una aciñeira para soñar', con un catálogo que leva dous fermosos textos, un deles do mestre Xosé Luís de Dios, gran pintor ourensán morto fai poucos anos.


domingo, 20 de mayo de 2012

TRAZO de XIZ

De Miguelanxo Prado (A Coruña, 1958). EN GALego dende este ano, dende agoxa, xa era hora ! (por outra banda porque algunhos aínda aleccionamos con ela...)





Todas as ilustracións que engadimos son da mesma obra.

A derradeira pertence a "De Profundis", da que trataremos (e tamén deste sobranceiro autor) noutra volta !


Abur.


viernes, 18 de mayo de 2012

MIRO VÁZQUEZ NAVAL, porque aínda é tempo de Letras Galegas


Miro Vázquez Naval gañou con "As voces da saudade" o 'Premio cidade de Ourense' na edic. de 1998, publicado con debuxos do artista Xosé Luís de Dios.



Agora en 'As luces de noutrora' (Espiral maior,  A Coruña, 2010, col. Poesía, nº232), pequeno volume e gran libro do mestre das matemáticas e da poesía acompañouse do artista César Prada, quen fixo as ilustracións mais para a portada foi Isabel Pintados, elección da editorial.



                      PERO É TEMPO QUIZAIS XA PARA NADA

 

  Se puidera a tenrura acubillarnos
  nestas horas de brétema e fastío;
  se puidera o horizonte fuxidío
  pola senda perdida encamiñarnos.


 Se nacera unha viva labarada
 desta cinza do tempo consumido;
 se nos charcos do soño esmorecido
 non caera esta folla desalada.


  Pero é tempo quizais xa para nada.
  Nada queda na tarde aterecida,
  salvo fume no vento e frialdade.


  Nada queda na ausencia desolada.
                       Tan sequera unha lúa compartida
                       ilumina esta fonda escuridade.
                                                               
Esta era a portada que tiña pensado que levase a obra
Neste seu penúltimo poemario -que xa ten listo para publicar en castelán-, amósanos unha “preocupación do autor pola pegada do tempo no discorrer da existencia” segundo Víctor Campio, o seu prologuista. O tempo flúe, e tamén a súa reflexión existencial, para iluminar o incerto presente. 

Rilke, Rimbaud, máis tamén Gamoneda ou Antón Tovar -o poeta limiá-, aparecen nos sonetos.
Arriba incluímos un dos seus sonetos coa ilustración correspondente do libro. 

Na foto Miro está na Ínsua dos Poetas (Irixo) no verán pasado. Chovía...