As tenues evanescencias matéricas de Tamara Feijoo

Abriu nos pasados días a nova tempada expositiva na Galería Marisa Marimón coa artista Tamara Feijoo Cid. A galerista Nuria, filla da fundadora, inaugura con ela o ABERTO deste ano, acción inicial coordinada entre o 17 e o 19 deste mes setembrino con galerías de Lugo, Santiago, A Coruña e Vigo, da Asociación de Galerías de Arte Contemporánea de Galicia. Eis unha acción de relación dunhas pequenas empresas dedicadas ás artes plásticas, punteiras na súa concepción de modernidade plástica na comunidade autónoma. 

Venme dende a memoria, en paralelo comparativo, a Nit de l’Art, de Palma de Mallorca, de 6 a once da noite cun carácter festivo, sorte de versissage social consolidado no calendario insular que enche os mass media de texto e imaxes, información e visibilización á vez. Velaquí unha idea na que traballar en Ourense se quixeran dar e amosar, entre galerías comerciais e institucionais, por unha vez, unha imaxe da importancia das artes na sociedade... Non debería ser imposible coordinalo.

Galerista e artista na inauguración, a carón de  Elemento caprichoso IV

Feijoo Cid, a artista, regresa a Ourense logo de dunha década para amosar unha sorte de miúda retrospectiva cuns fitos seleccionados a modo de ronsel dende 2022, oito obras en total, que acompañan a seis das súas máis recentes, que son as que nomean a mostra, El elemento caprichoso. Desta volta, máis alá do debuxo, coa novidade de engadir unha con obxectos pegadas no fino soporte, volumes en porcelana e barro de Buño, que é a VIª e derradeira da nova serie. As tres -branco sobre branco- semellan eses pauciños que arrastra a marea, crebas como as que expoñía Jorge García-Valenciano fai unha década. A alí están, case ingrávidas, nas brancas paredes do simétrico espazo desta veterana fiestra de arte. Todas son de pequeno formato, tamaño no que se sinte segura, tipo din A4 (o que viña sendo un folio) ou din A3, maiormente. Recupera así, doutro xeito, os elementos sólidos da primeira época súa tan figurativa. Agora ensaia outro camiño.

El elemento caprichoso, V, 2026                                                                                                                                                                   Cielo II, 2022

Segue co papel como elemento-base, superpondo follas ás que engade aceites a fin de facelos evanescentes por translúcidos, e procesos antigos na historia da arte que noutrora eran medios para a consecución dun fin, caso da reprodución verosímil dos roupaxes. Así xa dende Breviario, exposición na Fundación DIDAC. Santiago de Compostela, 2025, na que xoga coa polisemia da palabra como libro litúrxico para rezos por horas e o concepto temporal, que é o que lle gusta, o de amosar o paso do tempo dende o rastro dunha folla amarelenta pola acción da luz. Desta hai Palo, Paño ou Cielo I e II... Esta experiencia viña xa de Doodvew, expresión dos Países Baixos para as cores opacas dos medios tons da pintura. O seu é un amosar a recuperación do proceder na cociña do atelier. Trátase dalgo máis xa que o tema do paso do tempo, e a súa percepción metafórica: é a calma controlada do Festina lente, erudito concepto de estilo na época renacentista que o emperador Augusto adoitaba dicir en grego, segundo Suetonio, speûde bradéōs. Velaquí o seu camiño logo dun par de lustros sen pisar a súa galería auroral da rúa Benito Vicetto, 5.                                                                                                                                                                                               Cielo I, 2022

No río de Oseira, polo Casledo

 

o río atravesa o cercado do mosteiro... 

os camiños rodean a carballeira do Casledo e pola ponte medieval suben cara o mosteiro 

Vidal Souto, pinturas e esculturas

 

de 1975

Bodegón do peixe e as colillas

Boxeando (biografía persoal de xuventude)

A identidade da matriz extranxeira

 

Unha exploración do concepto de forasteiro, persoa que vive en terra allea á súa natal, presenta na galería de arte DodoDadá o autor desta mostra, Costa (Madrid, 1960), que firma Jesús, non Xesús, ou con diminutivo, ou apócope... Así consta sempre na súa biografía, que nos leva aos seus traballos para a compañía ourensá de teatro Sarabela dende os anos oitenta, empresa na que participa facendo máscaras en diversas producións, caso de “Xacobe ou a sumisión”, de Ionesco, 1989; A gata con botas de Perrault, 2004, ou Sexismunda, 2001, baseada en Calderón de la Barca, adaptación singular dende a perspectiva de xénero, con dramaturxia de Ánxeles Cuña, Fina Calleja e Begoña Muñoz. E intervén tamén na realización da escenografía e atrezzo das obras de Blanco Amor, A Esmorga, 1996, e Romance de Micomicón e Adhelada, 1999, que adapta e dramatiza a súa parella Begoña Muñoz (Barakaldo, 1961/2010, Ourense). Docente, tradutora, escritora, un piar de seu para Jesús, quen recupera para este proxecto escultórico un tema dela moi querido, Medea, co libro homónimo de Christa Wolf na base. Á feiticeira mítica da antiga Hélade, encarnación do espírito da aniquilación, dedicoulle na primeira década do século artigos na revista Casahamlet. 

O Centauro Quirón

Famosa pola súa relación con Jasón no navío Argo, e outros navegantes, os argonautas, axudándolle a conseguir o “vellocino” de ouro, acción de sona que semella secundaria ante o feito de asasinar aos fillos tidos con el, cando a deixa para emparellarse con outra, que toma como mostra de ingratitude e soberbia, mais de feito non deixa de ser vesania. Esta acción de vinganza vicaria contra Jasón tense relacionado nos últimos anos coa violencia de xénero, dando pé ao síndrome de Medea.

O libro inspirador da mostra

Presenta así, dende un contexto persoal teatral e familiar, unha manchea de pequenas figuras montadas con pezas de varias árbores e diferentes texturas, que coloca sobre columnas de varas metálicas por fuste, cravadas en toradas de piñeiros con casca queimada e conclúen noutras iguais a modo de capitel, sobre as que pousa as obras. Lisa, Acamante, Creonte,... son nomes gravados nas obras cos que identifica este ciclo de cultura da Hélade, xente dun cosmos e tempo que comparten sala; mais Medea vai fóra, separada, á entrada, e o mítico carneiro da áurea la nunha beira, antes do grupo. Este disponse en liñas paralelas como si dunha plantación de eucaliptos se tratara. E nas paredes laterais pendura dúas grandes pezas de madeira para completar a mise en scène. 

Recuncho da sala

Veñen de Santirso na Galicia profunda, na serra ourensá de san Mamede, onde vive este artista de formación ceramista, que ten colaborado coa Sargadelos, e traballa en proxectos medioambientais. 

Medea e o cabrón do "vellocino".

Para o autor do texto anónimo da folla de sala (seica é Claudio Luís, -"Calís"- Pato, poeta e funcionario) amosa a súa reflexión dende “un mar de antas”, título coa foto dunha fiestra ata a que chega polo exterior un mesto ramaxe arbóreo, e pequenas figuras de madeira diante, nunha repisa, na habitación. No escrito relaciona a “respiración de caléndulas” co aceite desta planta, tomado dunha frase de Begoña Muñoz, que cita. E máis alá das máscaras, as formas encáixanse, “capaces de remontar a memoria das augas”. O que me fixo matinar na Maga de Rayuela...

Frixo

Un pensamiento de Rumi

  “El huésped interior”

Hay un huésped

en tu casa

al que no reconoces.

No viene del mundo

ni se marcha con el tiempo.

Cuando limpies la morada del yo,

él se sentará en el centro

y no pedirá nada.