Mostrando entradas con la etiqueta Jorge Varela. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Jorge Varela. Mostrar todas las entradas

lunes, 27 de marzo de 2017

CELEBRANDO EL EXPERIMENTO ESTÉTICO DE JORGE VARELA

XABIER LIMIA DE GARDÓN

ARTE ET ALIA


Ha sucedido algo extraordinario. Hay un escultor misterioso conocido como Jorge Varela, que expone escultura en el Centro Cultural de la Diputación. Son, nos dicen, setenta y cinco losas menos dieciséis, piezas de alta cuna…, mas al preguntar por él, los datos no siempre coinciden, pues es artista, un hombre de variados perfiles, y andares. Su rastro está en las calles de Ourense, y el Campus, alargándose su sombra hasta Santiago. Le han visto hace años por Berlín y Austria. En Croacia se habla de un lance con Misha Bies Golas; en Hungría hay una lápida de un escultor con su nombre aplastado en 1932 por una pieza de mármol… Un amigo suyo, Márcio-André de Sousa, cineasta, le encontró recientemente en el Café La Flor de Compostela. Resultado de ello es una narración fragmentada, con aire a flash back cinematográfico, en la que va desarrollando su ficticia vida en road movie. Tras lo cual nos acercarnos a Cambeo, en busca de otro de sus amigos, Manolo Figueiras, lúcido pintor de ideas. En su propuesta, ‘Aquí va a haber algo más que palabras’, ofrece luces para un diálogo con el pensamiento artístico vareliano.

J.V. con '¿Qué es la escultura?' 
Escultura: haz y envés.

El 'libro-escultura'...





La propuesta de Jorge Varela es, en el aire de la tarde, un viaje cargado de sugerencias.

Ante todo, pone con sutileza en el centro del debate las palabras, asentadas en un libro: este se halla en otro lado de la sala, aparte, sobre un pedestal.

Exento en el espacio, lo podemos tocar, abrir, leer: Es el cuerpo de la escultura.





Más visibles están las losas, o cuerpo de piedra, desde el que Jorge comienza preguntándose ¿qué es la escultura?, para afirmar con Kirk Savage que está ya obsoleta. Era todavía un niño cuando en 1979 Rosalind Krauss publicó su famoso ensayo que tanto ha iluminado a los artistas de su generación, y a él mismo, aunque el sesudo análisis reaparece en él como farsa, con ironía. Ella explicaba la nueva escultura en el campo expandido y su lugar en el posmodernismo, haciendo Jorge con Andrea Vázquez un desplazamiento de lectura de Krauss con sus amigos y forma de karaoke...

J.V. trabajando en 'The sculptural opaque' de Yve-Alain Bois

El artista, en la línea de David Smith y Jacques Lipschitz, que afirman no existir líneas estéticas de separación entre escultura y pintura, usa aquí la lápida como un lienzo, cuyo pulido es imprimación desde el accidente natural de la veta, y excava por abrasión manual cada obra, eligida en cuidada selección. Es por ello tan libre como un pintor.


Título de un significado título de tesis de Charles Baudelaire.






En el canon escultórico desde el que asienta su argumentación ‘para una escultura ausente’ hay una mayoría de autores ingleses, los hay también franceses, españoles e italianos, y un buen grupo de alemanes.

Causa y efecto...
















Varela cierra su tesis significativamente con ‘Visión y Ceguera' de Paul de Man. Son sus L más IX ‘citas’, en el fondo una propuesta escultórica desde la antiescultura, puntos de fuga que dejan ver el bosque. 


En 2013 nos mostró un camino con ‘No hagas cosas pesadas que luego tienes que cargar con ellas’.

jueves, 2 de enero de 2014

Arre, demo!!! (colectiva Arte Mud)

Presenta Manolo Figueiras, coordinador. Luis M.-Risco observa.
Algunhas das mellores fotos do venres pasado, na inauguración (as outras levounas o demo).  
 Produccións Arte Mud: ata o 19 de xaneiro, de venres a domingo.
-un exceso de brevitate, non?...-

De J. Valera (do revés ten outra personalidade). Alá no fondo, escultura cerámica de Xaime Piñeiro.
Estivemos co artista brasileiro de Sao Paulo Raúl Diniz, os irmáns Xavier e Jorge Valera, Antonio Seo, Soria Rocafort, Xaime Piñeiro, Pablo Otero e Xurxo Oro Claro. E por alí se achegaron o profesor Outeiriño, Karballo, Eduardo Núñez, Repani, Eva Casado, Baldomero Moreiras, Taboada, e outros. Abren únicamente os fins de semana.

A suxestiva obra de Xaime Piñeiro

Obra de Figueiras 

domingo, 3 de junio de 2012

Seo, unha nova voz plástica


Chega ‘Seo’ cos seus cadros á sala Visol, cos seus mundos entrevistos que titula Renacimiento íntimo.


Dende un amplo percorrido vital e unha bagaxe de docente da filosofía Antonio Seoane. Nace para a arte de Ourense nos pasados días do mes de maio, sendo noutro mes semellante do calendario de 1970 cando nacía -nunca igual pois é sabido que non se pode bañar ún dúas veces nas mesmas augas do tempo-. E séntese pintor dende os primeiros noventa, cando andaba a estudar en Santiago. Xa que logo todo o demais é aprendizaxe no oficio de vivir. Todo elo coa poesía no ar, que escribe, sendo fundador e coeditor da infaustamente efímera Letras de Cal, colección de referencia no medio cultural galego.


O mundo do circo é un tema que o ten aproximado a Manolo Figueiras. Con Antonio Soria Rocafort, ou Jorge Varela, véselle por veces en Allariz, tendo escrito no catálogo deste da exposición do Simeón de 2004 co seudónimo / heterónimo de Antón Ferne.

                                    "Ser
                                     Renacer 
                                     con muerte 
                                     sin fin. 
                                     Siempre, siempre 
                                     de instante en instante 
                                     a toda velocidad 
                                     renacer 
                                     mientras por dentro mueres 
                                     Muy lentamente",

é un dos seus poemas do Caderno da exposición acaído ó tema, por máis que para ela sexa máis explícito aquel no que se le

                                       “cada despertar, un renacimiento; 
                                         cada instante un cauce posible para el éxtasis”.

 
El amor que nos conforta (dende Velázquez e Tintoretto, vide infra).








Este é en si mesmo un curioso documento manuscrito con amplas citas de eruditos da arte en relación coa temática das obras da mostra, e debuxos de obras da historia da arte que lle teñen interesado (Rothko, Velázquez, Tintoretto, Leonardo, pero tamén Toulouse-Lautrec, Dégas, Balthus e Michelángelo, entre outros, como o seu autorretrato).

viernes, 1 de junio de 2012

Jorge Varela, artista, licenciouse na Facultade de Humanidades

Arte, utopía e dó. Catro aproximacións 1989-2007. Con este título o artista alaricano Jorge Varela ben de defender a súa tese de licenciatura na Facultade de Historia do campus de Ourense. Noraboa !

Foto do artista, tomada do D.U.V.I.
Todos os traballos expoñen a necesidade dun cambio social e político, desde unha actitude que pretende dalgún modo reparar a perda: dos mortos e esquecidos e da súa imaxe, dos desaparecidos e asasinados e torturados, dos emigrantes que perderon a súa relación coa linguaxe de orixe ou dos que xacen en fosas comúns baixo os nosos pés”, sinalou Varela á redactora do Diario da Universidade de Vigo (http://duvi.uvigo.es/index.php?option=com_content&task=view&id=6090&Itemid=10). A investigación, foi dirixida pola Dra. Mª Victoria Carballo Calero. Segundo a noticia tratase de prácticas artísticas (O bus da memoria, Carteis viarios, Index of the disappeared e Foxa común) nas que os creadores desenvolven proxectos en colaboración con asociacións de dereitos humanos, de memoria ou de inmigrantes, obras que tratan dende as 'ferramentas estéticas' pretenden 'reparar a perda ante a morte ou pedir xustiza (?!).

O artista con unha das súas obras coa que se premiou a Fernández Naval en 2010 (Certame Fiz Vergara Vilariño)
Velaquí outra das súas obras, que puidemos ver en Volter, Ourense, 2009. O boneco chámase Manolo...



jueves, 13 de octubre de 2011

La ilustración gráfica en Galicia entre 1880 y 1936

Coordinado por Jorge Varela Barrio y Mª Victoria Carballo-Calero se acaba de presentar hace unos dias en el Salón de Grados del Campus de la Universidad de Vigo en Ourense este libro llamado a ser una obra de referencia en el campo de la imagen bibliográfica artística. Ha sido publicado por la Editorial ourensana Duen de Bux, que dirige Alfonso Prada Allo, amigo y experto en el mundo de los libros.




















Es una obra realizada por un amplio equipo (AH2) que realizó una ficha de las 664 ilustraciones que se incluyen en  ella: Susana Cendán Caaveiro, Roberto Vázquez Rozas, Ángel Domínguez López, Mercedes Bangueses Vázquez, Marta López López, José Luis Martínez Orge.

La obra se completa con una web, que es una exhaustiva base de datos de creadores y sus obras
(http://webs.uvigo.es/ilustracionengalicia/index.php)