Mostrando entradas con la etiqueta Acisclo Manzano. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Acisclo Manzano. Mostrar todas las entradas

lunes, 12 de febrero de 2018

IN TEMPORE SUEBORUM, MAGNO EVENTO EXPOSITIVO


ARTE ET ALIA.

El artº en la web de La Región
XABIER LIMIA DE GARDÓN


En torno a una exposición que convierte a Ourense centro del mundo de los Suevos...


Una muestra centrada en su historia, desde la exhibición de su cultura material.

Su realización debe tomarse como un continuum del Congreso internacional conmemorativo del MDCC aniversario del nacimiento San Martín de Tours (316 / 2016), celebrado oportunamente en 2016 en nuestra ciudad.
Las visitas guiadas parten del centro cultural...
Caldero de Musov, Museo Regional de Mikulo, República Checa.

Jorge López, el Presidente de la Diputación y Aurelio Gómez visitan el proceso de montaje en compañía del Dr. Jorge López, comisario principal.




Coordinando el programa estaba Jorge López, hoy comisario principal de ‘In tempore sueborum, el tiempo de los suevos en la Gallaecia 411-585’, que lleva como elocuente subtítulo ‘El primer reino medieval de occidente’.

He aquí desde estas raíces, y contexto, el asiento sólido del discurso expositivo que se exhibe.

Con el estaban entonces Pablo C. Díaz, catedrático de Hª antigua de la Universidad de Salamanca, una autoridad desde su libro referencial de 2011, y Artemio M. Martínez, entre otros, co-comisario ahora con aquel, ambos de la Universidad Autónoma de Madrid. Su relevante aportación, al frente del equipo, con la coordinación técnica de Mercedes Rozas y la coordinación general de Aurelio Gómez, debe destacarse.


...y llegan a Santa María Nai, generalmente...

El congreso exploró religiosidad, creencias y estructuras de poder de la Gallaecia en la Antigüedad tardía del que ahora tenemos un amplio desarrollo visual de una cultura cuya investigación y síntesis ha sido esquiva. A ella debemos el sustrato básico de lo que somos en Galicia, de ahí la relevancia d  la misma. Así lo ha expresado en estas páginas el profesor Frutos Fernández al tratar de la pervivencia de los nombres germánicos en su columna de La Región.

Ungüentario bizantino, Vigo, símbolo reciente de la lucha por el patrimonio vinculado
a un locus... La ciudad se movilizó para pedir su devolución a la XUnta de Galicia. Hallado en O Areal, en  2002.

Organizada por la Diputación, que lidera el proyecto expositivo desde su Centro Cultural, y se amplía a dos espacios más, el de la iglesia de Santa María, considerada la primitiva catedral Auriense y aún con culto por lo que debe ser considerado excepcional singular, y en una sala del Mº Municipal, al otro lado de la catedral.



Un espectador contempla el Ara de San Pedro de Rocas en la exposición de Santa María Nai. Del 573 data esta lápida con inscripción, que fecha el primer testimonio de vida monacal en Galicia. Dice "El patronato hereditario de esta iglesia es de nosotros cinco: Eufrasio, Euga, Quinedio, Eato y Flavio, que la hemos edificado y dotado, siendo Vitimer obispo [de Ourense] en el año 573".



La exposición resulta pedagógica en su pretensión de mostrar los orígenes de los Suevos, pueblos germánicos que vivían más allá del limes nordeste del Imperio Romano, en el área del Rin y el Danubio, hasta su llegada a la Gallaecia, y la cristianización de este nuevo mundo con la excepcional figura de San Martín de Dume, Braga. Este llega en torno al 550, enviado por el Emperador de Bizancio, mas tras la conquista del Rey visigodo Leovigildo el 585, irá en adelante ya por otro camino en los siglos que siguen.

Anillo con Crismón, Astorga, bronce, s. IV.
Lápida funeraria de Alepius, año 510, el testimonio más antiguo de cristianización en Ourense

De raíces, hablamos, y hondas.

Hallado en 1988 en las obras de la red de gasificación de Galicia. Consta de fíbula ovalada y placa rectangular. Inscripción: XPS SI(T) / TECUM, "Cristo sea contigo". Broche de cinto, As Pereiras, Amoeiro, siglos V a VII, bronce.

Desde el descubrimiento de los tipos físicos de sus élites, en calderos con bustos con el Suebenknot, o moño suevo, caso del de Musov, Chequia, que es el icono del proyecto en los carteles, a la orfebrería y las monedas, suevas, tardo romanas y visigodas, aras, relieves y capiteles, pasarriendas y fíbulas, tazas y cuencos, broches…, que conforman un conjunto difícil de reunir.

Collar con Crismón de Répcelak, Hungría, oro, tercer cuarto siglo V.


Mosaico de Dume, Braga, siglos III o IV.

Así el sello de Alarico II, Rex Gothorvm, y el proceso de cristianización, sea con el norte de África, o con San Martín Dumiense, el Apóstol de los Suevos, con la réplica de su sarcófago, la lápida de Alepius de Baños de Bande, del 510, primer testimonio cristiano.

Zafiro azul claro en anillo de oro del siglo XVI. La gema se data entre 484 y 507.
Del Kunsthistorisches Museum de Viena.
Muy próxima está Santa Comba de San Torcuato, visigótica del siglo VII, restaurada en la época del Reino Astur de Oviedo en el siglo X. Mas su ubicación a orillas del Itinerario XVIII de Constantino, la Vía Nova romana, mas de posible origen Suevo. Pero, sobre todo, el altar, y la lápida de san Pedro de Rocas / Esgos, del año 573, el primer monasterio de Galicia desde la Ribeira Sacra...

Un buen catálogo, magnífico de ilustraciones y contenido, prolongará en el tiempo el impacto expositivo.



lunes, 5 de septiembre de 2016

ESCULTURAS NAS CALORES DO VERÁN



XABIER LIMIA DE GARDÓN.
a artigo na web de la Región
ARTE ET ALIA.


No taller, en restauración...
No Agosto Arousán os intensos días de calor e choivas esporádicas axudan a medir o tempo. E tamén as novas de Ourense, que lemos en La Región, arume cotiá dos días. Entre as do campo da plástica artística, aboian as da nobre arte da escultura. Unha delas é ‘Popi’, que está sendo refeita logo da perda do seu rabo-brocha. A rechamante vaca rosa da Praza de Paz Nóvoa, da autoría do pintor mallorquino Leandro Sánchez, cuberta por retais xeométricos de cores e do logotipo da Fundación Cum Laude en destaque, fíxonos lembrar un artigo do gran Vicente Risco no que lle pedía perdón as vacas abstractas, xustificándose en que todo arte é abstracto: como esta vaquiña concreta, inserida no millo urbano das terrazas familiares como mobiliario, contra a que se cargou con aleivosía. Unha vaquiña que é abstracta, malia todo, pois como é coñecido as de verdade ralean nos lameiros.

Así estaba antes da inauguración. Malia o logotivo da Fundación que a dona, en destaque (a primeira escultura-anuncio de Ourense), a maiores engadiuse unha placa con lenda no pavimento. Fixádevos no rabo...
(Fotos Manuel Freire)





Distinto é o caso da peza de Dona da que é autor o Xosé Cid e que foi reintegrada nos pasados días na micro-glorieta a carón do Audiorio. Contra ela batera un coche ao pouco tempo de ser trasladada dende a praciña de Paz Nóvoa, logo do seu arranxo fai uns anos. O pouco apropiado do emprazamento escollido en comparanza co que tiña, onde estivera durante décadas, tan tranquila ela, centralizando o espazo dedicado ao ilustre docente e escritor decimonónico ourensán, amigo de Lamas Carvajal e Curros, ao que defendeu como avogado no seu famoso proceso contra a censura eclesiástica episcopal.


Acisclo


O escultor Acisclo Manzano ben de culminar o seu demorado desexo por anos de chantar a obra homenaxe ao Pan de Cea, logo de estar rematada e gardada, na capital do concello no que vive: alí está, a un lado da praza urbanizada para a ocasión no barrio de San Lourenzo, agora da Saleta pola capela que ocupa a Virxe dende fai cen anos. Polas súas recorrentes formas escultóricas, tan similares a outras obras, e polo idéntico soporte-pedestal do seu Cristo, a 300 metros escasos, revela un esgotamento expresivo; mais tamén podería verse neste exceso de protagonismo un aceno de cariño cara o vello artista, capitalizando o seu recoñecemento dende o seu penúltimo abano plástico. Por outra banda, a vila gaña unha praza máis aínda que, como as outras, a penas humanizada.

Nunha beira da praza. Reparade nas uralitas e os canalóns das casas... (fotos Evaristo Rodríguez).

Mentres, na costa, onde conclúo os días de lecer entre lecturas, vexo medrar o verde millo dende a miña fiestra que xa tapa os baixos das casas. Aquí en Rianxo (A Coruña), síntome como na casa, acompañando á Rianxeira, magnífico monumento do que é o autor Manolo García de Buciños. Convertido no seu moderno símbolo na praza da Ribeira, entre Rosalía e Manuel Antonio, foi estragado no seu pedestal fai uns días. Arranxarao o concello antes das festas setembrinas da Virxe moreniña? Malia o cantado do suceso, xa vaticinado denantes da súa inauguración, como a da Praza Paz Nóvoa, as esculturas son para as prazas. Elas son destes espazos, nos que vive a xente.

lunes, 30 de noviembre de 2015

Acisclo no Museo


Fai uns días, pola tardiña, Acisclo, converteuse de súpeto, de xeito consciente, nun artista de museo. Así unha das súas obras dos primeiros tempos, forma feminina nunha pequena trabe lixeiramente curva, cal cómo os marfís medievais nos que se traballaron as Virxes co Neno. Como nelas, esa muller de Manzano Freire emerxe, con faciana acaída, e man poderosa, do lápiz de vermella cor aínda visible nos lados virxes da madeira, e as pegadas das gubias na superficie, renegrida polo lume, que lle dan expresividade e singularidade nesta altura. Esta obra de xuventude (1959, 1.51 cm), realizada nos anos anteriores á fase de eclosión co ‘Volter / Artistiñas’ ascende a ‘peza do mes’. A escultura sae así das catacumbas do Mº Arqueolóxico á luz da Escolma de Escultura sita na capela da V.O.T. do convento de San Francisco.


Ficha:
'A DONA DO MUSEO' (sic). ACISCLO MANZANO
Número de rexistro: CE004871. DImensións: 151 x 20,5 x 15 cm.
Data: Ourense, 1959
Presenta María del Pilar Núñez Sánchez


A nosa foto pasou á web de 'Ourense, Tempo de Lecer', como súa...  Gusto de telos axudado (Raquel Feijoo, Eliaz), máis é preciso que procuremos dicir a autoría...
Director do 'Mº arqueolóxico provincial', presentadora e Acisclo.
 A sombra do fotógrafo é de Miguel Villar, da Voz de Galicia.
Xa no remate da presentación Acisclo, que estaba entre nós, agradeceu a
documentada intervención

E xa de despedida, unha foto de ferfís, cos protagonistas... 

miércoles, 22 de julio de 2015

Rivas, na Festa da Palabra dedicada a Francisco L. Bernárdez

Manuel Rivas lendo / recitando 'A boca da terra' onte na Insua dos Poetas / VIIª Festa da Palabra, adicada a Francisco Luís Bernárdez, escritor arxentino nado nas terras de Maside, bisbarra do Carballiño.

En lembranza no agasallado deste ano

Follas da carpeta preparada ao efecto con textos inéditos, e portada con retrato da autoría de Antón Pulido, dende unha vella foto... (a composción da foto de Armando Requeixo).


Rivas posa co busto cerámico do escultor acisclo Manzano 






O novo poemario de Rivas, cincuenta e seis poemas 'de natureza insurxente': A terra que se esconde, A báscula de Ohio e Oracións funebres, son as súas seccións.




Un agasallo, de seguro ( o libro presentarase na Feira do Libro de A Coruña a comezos de agosto) Para os que somos de Toledo/Ohio, of course, tamén.




           Mágoa non poder estar (compromisos familiares festivos no día de Santa Mariña)




[Desta volta o evento retrasouse unha semana, e foi finalmente polo serán (a nosa reseña dende as fotos recibidas...)].