Mostrando entradas con la etiqueta Xosé Manuel Buxán. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Xosé Manuel Buxán. Mostrar todas las entradas

lunes, 6 de noviembre de 2017

MANOLO DE BUCIÑOS E A COLECCIÓN ALTERARTE 2




A peza fundida por Manolo García de Buciños que se entrega no Premio Trasalba, a figura de D. Ramón Otero Pedrayo co caxato e o sombreiro, foi escollida polo mestre escultor para pasar a formar parte da Colección Alterarte, que leva o nome da sala de arte que ten a Universidade de Vigo no Campus de Ourense.



Amosouse nunha exposición colectiva na sala 0 do Centro Cultural da Deputación na compañía das obras de Lidia Alonso, Covadonga Barreiro, Marta Cerviño, Marcos Covelo, David Crespo, Dana Díaz, Olaia Fernández, Julia Ferradás, Maya Kapouski, Rosalía Pazo, Javi Moreno e José Luis Torrico ademais dunha peza de creación anónima incluída nunha mostra curada polo docente Javier Tudela


Rosalía Pazo Maside ('sustentando a tremoia' por Mar Caldas).






Todos eles pasaron pola mencionada sala dende o ano 2013 ata agosto de 2015 trala súa selección polos comisarios, e logo de amosar as obras doaron unha peza á Universidade: velaquí o xermolo da exposición. Todos eles formaron parte do proxecto 'Estado Crítico2 10 comisari*s 10artistas', profesores todos da propia Institución docente do sur do País Galego.




Anónimo e outras falcatruadas: sobre a autoría na creación contemporánea’ (Javier Tudela, comisario). Por trás, Dana Díaz: ’Transtranstranscendendo’ (por Susana Cendán). Arte e deseño.
Xosé M. Buxán Bran, o coordinador xeral e director da sala, coa indispensable axuda de Filemón Rivas, técnico de Actividades Culturais do noso Campus á fronte, prepararon estes fondos para compartilos coa cidadanía, un xeito de valorizar a creación artística e ao mesmo tempo de continuar a promover a arte dos artistas, os grandes protagonistas. Son trece os anos nos que Alterarte trae a Ourense este vento continuado de modernidade, un rol que dinamiza a nosa vida cultural dende a arte, unha aposta por dar a coñecer a novos creadores, mais sen desbotar a participación de recoñecidos artistas como 'Buciños'. O traballo dende a liberdade na escolla dos Curadores amosan, como se dixo na inauguración, “os fértiles camiños no que se desenvolve a plástica actual”.

David Crespo en ‘Co vento na cara’ (por Carlos Tejo) / Manolo García de Buciños: D. Ramón Otero Pedrayo (en ‘¡Alto, reivindicamos a forma!’ (por Mª Victoria Carballo-Calero).

En paralelo, presentouse o volume-catálogo que deseña Edenia, de Ourense, con Xosé Lois Vázquez á fronte, o que non é baladí, xa que logo formato e tipografía falan, amplifican e completan a aposta da UVigo. Nel podese atopar unha ampla información das mostras, artistas e curadores, nunha acción cultural docente que é un xeito de facer unitario.


Justin Beaver’ en Antropoloxía dos praceres virtuais(por Xosé M. Buxán Bran) / José Luis Torrico en ‘Mozas, amigos e cans(por Ignacio Pérez-Jofre).

lunes, 31 de julio de 2017

ENCRUZILHADAS, LA MIRADA REFLEXIVA DE MÓNICA OLIVEIRA


XABIER LIMIA DE GARDÓN.
ARTE ET ALIA.


Trae la artista nacida en Porto, capital hoy de la Galicia al sur del Minho, una propuesta escultórica elegante y sugerente a la par desde la reflexión ontológica personal. Es el suyo un decir plástico desde el hierro con pátina monocroma trabajado con radiales, soldaduras y láser, como señala Javier Blanco (Xavier Riomao, para o mundo da arte), profesor del Campus, curador de la exposición. Para esta primera muestra en Ourense, que llega dentro de ‘Estado Crítico3: 10Curador*s 10artistas’, proyecto del crítico y profesor Xosé Manuel Buxán, propone un diálogo plástico desde subyugantes piezas, ya en relieve, ya en bulto redondo, con dos líneas de pensamiento que abren su compás a un discurso en clave de simbolismo.


Los sobres que coloca en las paredes, evocan noticias, haciéndonos pensar en una casa habitada, domicilio para unas personas, morada para otras, remitiéndonos a una presencia humana relacional. Las novedades van, o llegan, se mueven desde la escritura en el papel de la tarjeta postal, apenas un pequeño espacio para decir, con mensajes escritos en los soportes, sonho / viagem, segredo / desvendado, dípticos sutiles como ráfagas-secuencias que se explican por oposición o como un continuum. En memorias  /cheguei, hace una concesión a la historia al incluir un sello con 'Santa Isabel Raínha', y el precio en escudos, elemento que nos conecta el pasado reciente. La ruptura de la armonía de la serie queda compensada por el significativo enriquecimiento iconográfico.


Esta línea expresiva se contrapone a la otra, de iconos-casa, islas de lo estático, insertas en jaulas. Quiere la artista analizar este mundo desde la comunicación, desde las casas ‘sem identidade, sem fenestras e sem portas’, encapsuladas entre rejas, desde las que, con la net, nos relacionamos con el mundo, de manera inalámbrica, a través de Smartphones, consolas, y pc’s.



Es la búsqueda ‘dum espazo que talvez non achemos’. Los sobres son así el mundo que estamos perdiendo, con todo lo que supone de historia personal en el tiempo, caligrafía y papel, también matasellos y sellos, incluso la elección de la tinta, lo que le da a la comunicación un marchamo expresivo lleno de sutilezas...



Es 'Encruzilhadas' una mirada inteligente y reflexiva, creadora, también reveladora de Sandra Mónica Figueiredo de Oliveira. Doctora en Artes Plásticas por Salamanca, tras haberse licenciado en su Universidad de Porto, por la que es asimismo post doctorada en Educación Artística, campo central de su investigación desde las artes plásticas y la pedagogía. Es el suyo un camino fascinante pues como artista tiene la posibilidad de transformar en algo real lo que bulle en su cabeza, objetos perceptibles transmutados en símbolos. Luego, al presentarlos en sociedad, puede seguir su estela desde la educación artística y la cultura visual. Las formas plásticas que Oliveira ha ido creando desde hace más de una década, y ha revisado para nosotros, responden a su camino vital de artista, docente comprometida y madre, en un todo inseparable.


La vida es en esencia movimiento, todo existe una única vez, y lo nuestro es seguir la senda, marchar hacia delante. Aquella está aquí, en el Jardín, dónde los senderos siempre se bifurcan... Toda encrucijada es una oportunidad para la elección.