Mostrando entradas con la etiqueta Manolo Figueiras. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Manolo Figueiras. Mostrar todas las entradas

martes, 27 de junio de 2017

MANOLO FIGUEIRAS EXPÓN EN OURENSE NA C.E.O.

A balada do mascarón.
XABIER LIMIA DE GARDÓN.
ARTE ET ALIA

Velaquí o artigo na web de La Región



Manolo Figueiras e o seu río do tempo 

A exposición na sede da CEO permite coñecer de primeira man o fondo de armario deste artista de orixe ourensá


É a exposición de Manolo Figueiras un percorrido de arte polo antigo Pazo dos Gayoso, propiedade da Confederación Empresarial de Ourense. Neste edificio fidalgo brasonado e con patio de columnas, un dos referentes urbanos da vella Auria, asentase a CEO. Achegarmos así ao edificio para ver a obra deste artista supón un encontro con un contínuum histórico nunha casa con novos usos, e a oportunidade de coñecermos de primeira man in extenso algo do fondo de armario da súa arte. Esta é, polo de agora, malia o seu interese, apenas coñecida.



Subimos ata o segundo andar e baixamos, cal se do Guggenheim neoiorquino se tratara, percorrendo o itinerario de arte que Figueiras preparou, deixándonos enrolar polo edificio, arredor da luz da vidreira do patio central. Dispón aquí cadros de temática psicanalítica, coa singularidade plástica de facelos en baixorrelevo: Edipo e a Esfinxe son, nas súas mans, e algo de retranca, un home e unha muller con un diván ou cama polo medio, el encamado e doente, ela co termómetro, ou a muller falando no diván mentres o home escrebe... Son escenas de interior, con mobiliario de libros, cadeira Thonet e cadros. Nun deles está a escena mitolóxica grega co Kylix famoso que lles da título.


As súas obras teñen unha sintaxe moi coidada, e acenos ao mundo da cultura, unha minuciosidade ao xeito de George Perec, e así como o francés, na súa escrita, recorre a imaxes e pinturas, o noso artista úsaas como fitos reflexivos que aportan densidade expresiva.









No primeiro andar está o mundo do circo, co domador de cans, e o da cabra, que comparten espazo nos cadros coa muller barbuda saída dunha obra de Ribera, pintor do Barroco, e o mono que pinta o retrato dunha ovella cun burro por modelo, dun gravado de Goya, preferindo Manolo Figueiras basearse no debuxo preparatorio co texto ‘no morirás de ambre’ (sic) do mestre aragonés. O Hamlet do ‘Ser ou non ser’, diante dun auditorio sen rostro, abre o abano dos significados; e o Hércules circense adestrando nas aforas dunha cidade é un forzudo manco coa parella da Garda Civil vixiando...






Nos despachos, e significadas salas, hai tamén obras. Así no salón, un Edipo coa Esfinxe-Cicciolina, e noutra estanza gravados, obra gráfica co pintor e a modelo ou grupos á mesa tomando café. 



No nivel baixo, arredor do patio está o mar, inspiración deste artista de orixe ourensá que traballa e vive na costa pontevedresa. Velaquí o melodrama do mariñeiro cantando no peirao cara o mascarón de madeira do barco en relevo, obra de empeño no compositivo e perspectiva. 



Ao redor, hai acaídas composicións de grandes barcos na liña do horizonte con simetrías mariñeiro embarcado/muller en terra e un 'Malevitch boat' ben suxestivo… 


E na da entrada, unha acaída Parada circense, e o Cabalo de Troia; sendo a introdución do río do tempo do artista un antigo guerreiro e a inscrición ‘Baile de salón’, en alemán. 


A necesidade dun folleto como guía faise necesario para unha mellor transparencia. Dende esta fachada con soportais urbanos da Praza das Damas a rota da arte gaña en visibilidade.


lunes, 27 de marzo de 2017

CELEBRANDO EL EXPERIMENTO ESTÉTICO DE JORGE VARELA

XABIER LIMIA DE GARDÓN

ARTE ET ALIA


Ha sucedido algo extraordinario. Hay un escultor misterioso conocido como Jorge Varela, que expone escultura en el Centro Cultural de la Diputación. Son, nos dicen, setenta y cinco losas menos dieciséis, piezas de alta cuna…, mas al preguntar por él, los datos no siempre coinciden, pues es artista, un hombre de variados perfiles, y andares. Su rastro está en las calles de Ourense, y el Campus, alargándose su sombra hasta Santiago. Le han visto hace años por Berlín y Austria. En Croacia se habla de un lance con Misha Bies Golas; en Hungría hay una lápida de un escultor con su nombre aplastado en 1932 por una pieza de mármol… Un amigo suyo, Márcio-André de Sousa, cineasta, le encontró recientemente en el Café La Flor de Compostela. Resultado de ello es una narración fragmentada, con aire a flash back cinematográfico, en la que va desarrollando su ficticia vida en road movie. Tras lo cual nos acercarnos a Cambeo, en busca de otro de sus amigos, Manolo Figueiras, lúcido pintor de ideas. En su propuesta, ‘Aquí va a haber algo más que palabras’, ofrece luces para un diálogo con el pensamiento artístico vareliano.

J.V. con '¿Qué es la escultura?' 
Escultura: haz y envés.

El 'libro-escultura'...





La propuesta de Jorge Varela es, en el aire de la tarde, un viaje cargado de sugerencias.

Ante todo, pone con sutileza en el centro del debate las palabras, asentadas en un libro: este se halla en otro lado de la sala, aparte, sobre un pedestal.

Exento en el espacio, lo podemos tocar, abrir, leer: Es el cuerpo de la escultura.





Más visibles están las losas, o cuerpo de piedra, desde el que Jorge comienza preguntándose ¿qué es la escultura?, para afirmar con Kirk Savage que está ya obsoleta. Era todavía un niño cuando en 1979 Rosalind Krauss publicó su famoso ensayo que tanto ha iluminado a los artistas de su generación, y a él mismo, aunque el sesudo análisis reaparece en él como farsa, con ironía. Ella explicaba la nueva escultura en el campo expandido y su lugar en el posmodernismo, haciendo Jorge con Andrea Vázquez un desplazamiento de lectura de Krauss con sus amigos y forma de karaoke...

J.V. trabajando en 'The sculptural opaque' de Yve-Alain Bois

El artista, en la línea de David Smith y Jacques Lipschitz, que afirman no existir líneas estéticas de separación entre escultura y pintura, usa aquí la lápida como un lienzo, cuyo pulido es imprimación desde el accidente natural de la veta, y excava por abrasión manual cada obra, eligida en cuidada selección. Es por ello tan libre como un pintor.


Título de un significado título de tesis de Charles Baudelaire.






En el canon escultórico desde el que asienta su argumentación ‘para una escultura ausente’ hay una mayoría de autores ingleses, los hay también franceses, españoles e italianos, y un buen grupo de alemanes.

Causa y efecto...
















Varela cierra su tesis significativamente con ‘Visión y Ceguera' de Paul de Man. Son sus L más IX ‘citas’, en el fondo una propuesta escultórica desde la antiescultura, puntos de fuga que dejan ver el bosque. 


En 2013 nos mostró un camino con ‘No hagas cosas pesadas que luego tienes que cargar con ellas’.

jueves, 2 de enero de 2014

Arre, demo!!! (colectiva Arte Mud)

Presenta Manolo Figueiras, coordinador. Luis M.-Risco observa.
Algunhas das mellores fotos do venres pasado, na inauguración (as outras levounas o demo).  
 Produccións Arte Mud: ata o 19 de xaneiro, de venres a domingo.
-un exceso de brevitate, non?...-

De J. Valera (do revés ten outra personalidade). Alá no fondo, escultura cerámica de Xaime Piñeiro.
Estivemos co artista brasileiro de Sao Paulo Raúl Diniz, os irmáns Xavier e Jorge Valera, Antonio Seo, Soria Rocafort, Xaime Piñeiro, Pablo Otero e Xurxo Oro Claro. E por alí se achegaron o profesor Outeiriño, Karballo, Eduardo Núñez, Repani, Eva Casado, Baldomero Moreiras, Taboada, e outros. Abren únicamente os fins de semana.

A suxestiva obra de Xaime Piñeiro

Obra de Figueiras 

domingo, 5 de mayo de 2013

'Mito e Horizonte' do colectivo Arte Mud en Allariz


EN RISCO

Estivemos na inauguración da exposición ‘Mito e horizonte’, na Fundación Vicente Risco (Allariz), mais sen risco (o que se explicita con estas liñas). Dende finais do pasado mes están Figueiras, Antonio Soria, Xaime Piñeiro e Seo con esculturas, cerámicas, pinturas, gravados e debuxos. E con eles Jesús Costa e Diego Blanco, con un coidado montaxe audiovisual. 


Trátase da primeira das exposicións monográfico-temáticas do Colectivo Arte Mud que iniciou a súa presenza en Allariz a finais do pasado inverno. Onte se completou a actividade mensual con un taller para nenos pola mañá e a mesa redonda pola tarde. Nela estivemos con Soria e Seo, acompañándonos un fato de artistas como Sula Repani, Jorge Varela e Miguel Karballo, os amigos da Fundación, e outros que se sumaron no acolledor recuncho. Logo das nosas preparadas palabras arredor do tema ‘Arte e mito’, a interacción entre todos no cordial estilo risqueano fíxome valorar o tempo xuntos na vella casona ante a súbita canícula exterior.

Xa na terraza do Centro Social, onde se achegou a saudar AlandeVal (deorras, of course) a tertulia continuou máis aló do solpor. Eis a arte a nos concita, e reune, por máis que a renovada presenza de Leda e Ulises, Orfeo, Aquiles ou Pigmalión como referencia nalgunhas obras recentes nos faga decatarnos dos valores que agachan aínda -materia libresca, do ancho mundo do legado da cultura grecolatina-, e con eles os Galaicos mitos que emanan das telúricas formas montuosas do Castelo e Armea, no horizonte de Augasantas. Porque é a fala das rochas un silente presente ao que lle damos as costas en demasía, inmanente e central no perfil da arte galega. Elas din tanto nestas horas lixeiras e de moscóns plúmbeos que viven entre nós! Así se pode comprobar, valorar e apreciar, nas obras daqueles artistas ata fin de mes (no ár da Fundación alaricana parecían resoar aínda as palabras do macedonio Nikola Nadzirov, “só se inventamos novos países/poderemos volver camiñar sobre as augas”, que o día anterior ata aquí se achegou, en destaque no folleto).

As obras de Seo e Figueiras están xuntas, prolongando un diálogo entre elas máis alá do que teñen os artistas...: á dereita "O pintor"(Seo), á esquerda "Pigmalión" (Figueiras).  Debaixo a de aquel é "A esfinxe do encontro soñado ou as mutacións do Romance".  E as do seu amigo e colega "Orfeo" e "Peplum", respectivamente. 


Ora ben, Figueiras presenta ademáis varios gravados de mérito ('Leda'...) e esculturas en bronce ('Polifemo'...) 
         Outro dos artistas é Xaime Piñeiro, escultor-ceramista e pintor. Velaquí tres das súas obras:

           
... do que engadimos estoutra que nos chamou a atención o pasado mes na posta de largo do colectivo ARTE MUD.
                                                               



martes, 19 de marzo de 2013

Manolo Figueiras:o sabor da auga (1)

Paul de paseo (1)

A importancia dos feitos expréxase no ámbito cotiá, os xestos falan, e así o atento observador se vai decatando do que é, en verdade, valioso. Eis o ar, e a auga. O sabor desta é o da vida pois leva engadido o do coñecemento. Ule e percibe: fermosa metáfora a de ‘saborear as ideas’. Sabor-saber. Así se está a confirmar dende a inauguración de Miguel Karballo e Manolo Figueiras co seu proxecto expositivo ‘Entre Figueiras e Karballos’, na Galería Visol. Uns cadros-bandeira aluden á súa imaxe natural, de pé: son eles, espidos, diante de nós, e así se presentan, espello e símbolo á vez, sen trampantoxos, nun tema de grande fondura metafísica dende finais da Idade Media. Miguel e a natureza, contemplada e descrita -‘vista dos meus ollos’, precisa- dende o cumio dun monte ou diante dunha árbore, á que abraza pintandoa. Manolo e as paisaxes mentales, nunha reelaboración espacial e ideática, que conforma o fondo dun dicir, no que o artista ve a Cézanne contemplando o seu mundo que limita coa súa amada montaña de Sainte Victoire. Mais son eles os espazos onde suceden cousas: hai que abrir ben os ollos.
            
Paul de paseo (e 2)
Porque a referencia cotiá de Manolo Figueiras é o límite da terra, co mar entrando pola ría de Pontevedra ata Combarro, o que non o circunscribe ata atalo, mais a dicotomía das árbores queimadas ou con froitos semella utilizala como un código binario, sendo outro dos seus fitos recurrentes ese home sombra que insire on road. Esta presenza é comunicativa dunha dialéctica persoal, como nesa obra na que reflexiona, rodeado de obras artísticas, entre unha dona e un dos seus amados gatos, sobre a acción mental confrontada coa figura lonxana dun home cun sacho. Un plantexamento vital, de proxenie culta, expresada nun ar barroco entreverado da lección de Rousseau, Le Douanier


Así as pezas de Eurídice, Ariadna ou Dafne: esculturas broncíneas éstas a modo de parlante medalla renacentística, abano dun mundo non exento de ironía.

Ariadna (anverso/reverso)


jueves, 14 de marzo de 2013

Desde el dolor (y la esperanza) ante el fallecimiento de mi madre

Hoy, con mi madre de cuerpo presente, y a punto de enterrarla en su amada Cea, así me siento (aunque sin hoja): como estos dos artistas sobre cuya exposición en Visol estaba elaborando varios post desde comienzos de semana...

Auto retrato (o así). Manolo Figueiras pinxit.
Idem. Miguel Karballo pinxit.
Son dúas das obras da exposición conxunta  "Entre Figueiras y Karballos", Galería Visol, Ourense.

Mañá presenta alí ás 20.30 e seu libro "A róta dos Gánsos". A obra se engade a "Un bárbaro en Atenas (a fé no enbigo do mundo)", 2002; e "Socioeconomía Humanizada", Obradoiro de arte Tamallancos Edic., 2011, que ten dado a coñecer en edic. limitadas.

Haberá un coloquio sobre a novela con Sula Repani (pintora, parella do artista), Lorena Vidaurre (lic. Dereito), Antonio Soria (pintor), Patricia Figueroa (profesora Filosofía), Marga Seara (profesora Grego clásico), Antón Fernández Seoane (profesor filosofía), Fabio García (informático) e Manolo Figueiras (pintor e profesor), quen fará ademáis de moderador.

domingo, 3 de junio de 2012

Seo, unha nova voz plástica


Chega ‘Seo’ cos seus cadros á sala Visol, cos seus mundos entrevistos que titula Renacimiento íntimo.


Dende un amplo percorrido vital e unha bagaxe de docente da filosofía Antonio Seoane. Nace para a arte de Ourense nos pasados días do mes de maio, sendo noutro mes semellante do calendario de 1970 cando nacía -nunca igual pois é sabido que non se pode bañar ún dúas veces nas mesmas augas do tempo-. E séntese pintor dende os primeiros noventa, cando andaba a estudar en Santiago. Xa que logo todo o demais é aprendizaxe no oficio de vivir. Todo elo coa poesía no ar, que escribe, sendo fundador e coeditor da infaustamente efímera Letras de Cal, colección de referencia no medio cultural galego.


O mundo do circo é un tema que o ten aproximado a Manolo Figueiras. Con Antonio Soria Rocafort, ou Jorge Varela, véselle por veces en Allariz, tendo escrito no catálogo deste da exposición do Simeón de 2004 co seudónimo / heterónimo de Antón Ferne.

                                    "Ser
                                     Renacer 
                                     con muerte 
                                     sin fin. 
                                     Siempre, siempre 
                                     de instante en instante 
                                     a toda velocidad 
                                     renacer 
                                     mientras por dentro mueres 
                                     Muy lentamente",

é un dos seus poemas do Caderno da exposición acaído ó tema, por máis que para ela sexa máis explícito aquel no que se le

                                       “cada despertar, un renacimiento; 
                                         cada instante un cauce posible para el éxtasis”.

 
El amor que nos conforta (dende Velázquez e Tintoretto, vide infra).








Este é en si mesmo un curioso documento manuscrito con amplas citas de eruditos da arte en relación coa temática das obras da mostra, e debuxos de obras da historia da arte que lle teñen interesado (Rothko, Velázquez, Tintoretto, Leonardo, pero tamén Toulouse-Lautrec, Dégas, Balthus e Michelángelo, entre outros, como o seu autorretrato).

martes, 24 de enero de 2012

Diálogo para las Burgas


En la penúltima reforma se ha añadido un estanque mayor en la burga de arriba y suprimido la farola de los jardines
El sonido del invierno es otro para el Ourense de las Burgas desde el día de San Sebastián, tras la aprobación en el concello del P. E. R. I
Postal antigua
En adelante, con ellas como esencia y centro, se desarrollorá nuestro eje simbólico con el valor puesto en el agua termal.

Porque más allá de los modos y formas, de unos y otros, está lo incuestionable: el manantial. Luego vendrían Roma y el puente, el cristianismo y el Santo Cristo.

La Consellería de Cultura de la Xunta había declarado de urgencia a las Burgas y un significativo entorno como B. I. C. en febrero de 2007. El infausto proceder de comienzos de 2005, había provocado la sequía de sus caños, daño no atribuible a causas geológicas como el terremoto - maremoto de Lisboa. La ciudad quedó damnificada, y sus habitantes sonrojados de vergüenza e impotencia en el asiento del ser de Ourense, acuoso, único.
Ya Otero Pedrayo en los años treinta dejó dicho en magistral enseñanza que “a Burga, materna lareira / quenta o espíritu cibdadán”. Ellas han servido de reflexión para artistas del pincel y de la pluma, como el poeta Víctor Campio, nuestro convecino, quien hace más de veinte años escribió con inspirada voz: son el “acougo da cidade”. Para él este “lene balbor da terra, auga cantora / de teimoso xurrar, voz de pasado” es la “fonte das fontes”, un “máxico manantío, altar sagrado”.

Ara romana a las ninfas

Mas el diálogo con la madre telúrica de las salutíferas aguas calientes había comenzado mucho antes. Lamas Carvajal recuerda a sus pilluelos, los “graxos das Burgas”, tan cercanos aún a sus días (y a los nuestros); y Francisco Álvarez con sus Pés das Burgas o Heraclio Pérez con los cuentos. 

En la Esmorga de Blanco Amor sus protagonistas pasan por el lavadero grande, escena pintada por Manolo Figueiras para el Roteiro (azulejos cerámicos de Costa y Torres). 


Los pintores Andrés Santeiro, y antes Manuel Vidal, y otros, le han dedicado espléndidas obras.

obra de Manuel Vidal
 Así en la de este último artista es la captación del agua, desde su latir telúrico exprresado en la coloración de las piedras, con sus limos verduzcos en el dorado momento de la tarde uno de los valores destacables.
Mural de Acisclo Manzano con el doble estanque

Aquí está la base de nuestra historia como pueblo, fons et origo. En sentido metafórico y literal, ahondado en las recientes excavaciones en las traseras de As Burgas dónde se ha hallado una piscina, restos de la cultura material de la época romana, o un camafeo llamado a ser el icono del conjunto. Ha proporcionado además varias inscripciones del dios Reve, conocido por su relación con las aguas en el noroeste de Hispania. Como el relieve de Acisclo Manzano, de la remodelación de1989, que ahora, desde hace pocos años se le ha añadido otro estanque delante convirtiéndolo en una suerte de balneario urbano, delante de las réplicas de las aras romanas.  


Porque el fluir en todo tiempo constante es la esencia. Ya en 1726 el Obispo Muñoz de la Cueva admiraba “la perpetua igualdad de su caudal”,  en las tres Burgas. la de arriba y las dos de abajo.