Mostrando entradas con la etiqueta Xosé Poldras. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Xosé Poldras. Mostrar todas las entradas

sábado, 12 de mayo de 2018

Xosé Poldras: Ver chegar aquilo que permanece




Eis a proposta de Xosé ‘Poldras’, artista grabador, Ver chegar aquilo que permanece’,  unha caída reflexión desde a Estética de la desaparición de Paul Virilio: ‘Su deseo de movimiento es sólo un deseo de inercia, el deseo de ver llegar aquello que permanece’, un pensamento que transformou en imaxes. 



'O mar non quiere metáforas', unha das obras. 


Con elo este destacado gravador da terras do sur leste da provincia, de Baronceli e do Bolo, con centros en Verín e Viana respectivamente, quere facer explícito un anceio: o da discreción, refugando á vocación de espectáculo de motos artistas e das súas propuestas plásticas, mais tamén doutros mundos da creación. E fuxe deste modus operandi, que refutan as súas obras. 


Verdades rente ao chan, 2012, 1/4.
Malia que podamos convir co gran poeta Machado, D. Antonio ‘Pero lo nuestro es pasar, pasar haciendo caminos’, na arte, como na vida, cada quen vai facendo o seu. Uns artistas apostan polo sólido, en ferro, bronce ou mármore, outros pola tea, cartón ou papel, e aínda outros pola fotografía, vídeo ou cine, poñamos por caso, mais o tempo, ese gran mestre, sinalará o devir no porvir sen poder nos albiscar a súa relevancia futura, ou ata cando...


'Árbore do tacto II".
Son estas trece composicións cos corpos nuns espazos amplos, nos que se respira tranquilidade, pois hai silenzo, dende unha constante procura estética.



Poldras traballa as obras co papel, sempre co papel. Un días despois dil, entrou na sala Penin, que tamén o utiliza para nas acuarelas e óleos, co cartón. Alén diso, este fai obras en bronce, e madeira.



Ámbolos dous están unidos como os actores Michelle Pfeiffer e Rutger Hauer en Ladyhawke de Richard Donner, ela de noite, el polo día, sen poder estar xuntos, xa que logo cando un estaba íase o outro. Así eles no Espacio de Arte RV, pois aquel concluía o seu tempo para deixarlle espazo a este. Mais dende fóra deste movemento do péndulo, e da súa secuencia temporal, as propostas seguen... 



miércoles, 25 de octubre de 2017

X. POLDRAS, GRAVADOR DE MATERIAL MEMORIA



Valente escribía en 1992 aquelo de ‘la blancura siniestra de la nieve’, en No amanece el cantor, un dos poemarios inspiradores do sobranceiro poeta de orixe ourensá para Xosé Manuel Rodríguez Alonso (A Coruña, 1969), coñecido no mundo da arte como “X. poldras”. Vive entre nós dende fai uns anos, e a literatura e a arte son os vimbios que configuran o seu substrato, que manexa con sensibilidade nos seus gravados. A iconografía deles é ben coñecida en Ourense, onde expón de xeito regular dende 2010, cando fixo ‘De rerum natura’ para o Centro Cultural da Deputación, baseándose no libro homónimo do autor romano da época da República Tito Lucrecio Caro. Porque a natureza é a base, e nela as persoas, figuras estas sempre presentes, como sombras mais en relevo, nas obras. Acompañárono daquela os textos de Agustín Gª Calvo, profesor especialista desa obra do ano 50 aC., e Xavier Ron. Así segue a camiñar hoxe en día, xuntando os escritos de Alicia López e os seus gravados en 'Luvas negras', iniciativa recente a favor de Médicos sin Fronteras.



Co gallo da mostra que presenta na Galería Visol estes días ben de facer un obradoiro de poesía visual dende un poema de Celso Emilio Ferreiro Míguez e a Fonte de Marcel Duchamp, que inicia fai agora 100 anos a arte contemporánea. Aboia asía a obra coa cabeceira de ‘La Región / Diario Independiente - De intereses generales de noticias y avisos’, do 10 de abril de 1917, coa reprodución da obra daquel artista inserida o mesmo día desde ano que andamos, que engade á exposición... Esta é unha suxestiva e variada proposta que leva no centro un díptico inspirado nunha obra realizada para eloxiar a uns heroes que se salvaron dun naufraxio malia a deserción do capitán, que pon dende a linguaxe da época, o Romanticismo, Theodore Géricault. Dela escolle figuras e reutilizaas con outro ritmo para expresar unha idea de desamparo, silencioso berro que se aprecia tamén noutras da sala nas que latexa no fondo unha preocupación polas xentes que arriscan as súas vidas atravesando o Mediterráneo cara Europa. Esta é unha obra feita en xuño de 2015, cando estaba a reinterpretar a danza de Matisse e outros cadros da historia da arte. As súas composicións semella que danzan no espazo baleiro do papel, ingrávidas e dubitativas, con un minimalismo moi poético. Son figuras humanas no papel, que é máis que soporte. 



A súa técnica da colografía é sobre papel, con punzón, ou burel, na matriz, para entintar e logo estampar xera na impresión texturas en relevo, e admite cores. Influído por Óscar Manessi ou o escultor madrileño Juan Muñoz, aos que tratou, Xosé licenciouse en Belas Artes en Salamanca, e logo de facelos cursos de doutoramento aquí, en s`Hertogembosch e Maastrich, ben de culminar coa tese na UVigo sobre os Caprichos de Goya, parte gráfica con oitenta debuxos que deberíamos poder ver expostos algún día, xa que logo ‘Espera, espera. Eu non son o de onte’, como di nunha das obras de 'Era unha vez o deserto'.



domingo, 26 de octubre de 2014

Xosé Poldras propone Diálogos (?) en la Biblioteca del Campus de Ourense

Iniciada en el umbroso hall de entrada, la exposición continúa en la pared del fondo, hasta la escalera, con dos obras colocadas sobre las mesas de estudio del fondo a modo de coma del binomio hall/pared.


En la biblioteca central del Campus expone Xosé Poldras. Nos propone una exposición compuesta por dibujos y grabados, acompañados por textos de Eva Santaolalla y Eloy Hervella. En las vitrinas instaladas en el cuerpo de entrada, la mayor con cuerpo central más alto, reposan las hojas grabadas con las imágenes, suspendidas, como si flotasen, y los fragmentos escritos. Tras entrar en el gran espacio dedicado al estudio y la investigación universitaria, continúo hasta el extremo Sur de la singular estancia hasta las mesas de estudio, dónde el artista colocó dos pequeñas piezas en cajas, sobre las primeras. En la pared opuesta del diáfano recinto, lado Este ahora, cuelgan otras ocho obras más. Están todas en un formato menor, de libreta, tan adecuado por pequeño para el transporte. Son dibujos de siluetas humanas, en su mayoría masculinas, con un fondo a dos tonos que le sirve para crear espacios. Desde sus silentes acciones, sugieren, desde su ser de figuras solitarias, hablan un lenguaje, con gestos. El pequeño unicornio, del extremo, que los acompaña expresa un concepto...


Entramos por las puertas de madera. A la izquierda, en el hall penumbroso se inicia la exposición.

Biblioteca Central del Campus de Ourense proyecto de Jesús Llamazares y Galo Zayas. 



Al fondo en las mesas, continúa (lado Sur). En la pared opuesta a la zona de estudio, hasta la escalera, sigue la exposición...
(lejos de la vista, lejos del corazón).


Interior, nivel de entrada.
Mientras los analizamos, los numerosos alumni que aún están aquí a esta hora de la noche de viernes, con sus apuntes y libros, acompañados de sus Pc y Smartphone (con los que dialogan en verdad silencioso intercambio) comienzan a salir. Ignoran los dibujos, lejos de ellos, y su mundo. Al salir ni una mirada a la instalación de grabados en el hall. Cierto es que está apenas iluminada, cierto que la pared interior dónde se han colocado, la usual en otros casos precedentes, por lo demás, está alejada físicamente del paso de los estudiantes, mas estos ‘Diálogos’ cómo la titula el artista semejan ser flatus vocis. Apenas servirán más que de currículo personal, y para los dosieres de la dirección de la UVigo. Inadecuada para el medio en que se exhibe, perdida en el espectáculo del maravilloso espacio en diversos niveles apiramidados y ortogonales, diáfano y luminoso mundo, que los arquitectos Llamazares y Galo Zayas idearon para el estudio en la época del Pte. Touriño, y que desde el pasado año se dedica a Rosalía de Castro. Lo que no obsta para percibir una línea plástica coherente en Poldras, artista plástico especialista en grabado, que trabaja en el mundo del libro desde hace una década, aproximadamente. Se formó en Lugo, Salamanca, además de Maastrich (P. Bajos), comenzó a exponer en 1989. Pintura, fotografía y escultura no le son ajenos.

De noche


lunes, 1 de septiembre de 2014

Una colectiva extraordinaria


Es Baldomero Moreiras el alma máter que impulsa, coordina y da vida a la muestra plástica colectiva extraordinaria a propósito de los 25 años del Ciclo Estival de órgano en Ambía (Xunqueira de). Allí en el local ocupado otrora por las Escolas Vellas, logró que veinticinco artistas amigos y conocidos próximos a él compartan juntos el festivo evento de celebración. Así, desde las formas plásticas, la gran sala municipal acoge el arte actual, con temática musical para arroparlo, abarcándolo pues se inició antes de los conciertos y finalizará después. El maestro Canco López, desde los duros inicios lo inició, con dirección firme y generosa, residiendo aquí por largo tiempo, compartiendo cartel con músicos amigos y discípulos. Así conoció a la violinista Elsa Ferrer, con la que se casaría, y que ahora, este año, participa además en calidad de pintora.

Elsa Ferrer (Violín) y Canco López (Órgano), por Xoél Gómez, agosto de 2014.
Baldo Moreiras y la música, qué relación tan intensa y honda, desde la infancia, en su familia celanovense, maestros músicos y melómanos... Desde siempre las melodías, han participado en sus cuadros, en su casa, en su vida. Esta materia sensible de los sueños, y sus ritmos, este lenguaje que desde la idea se expresa en el tiempo, a través de las notas escritas sobre el papel pautado, son una magia que la iglesia potenció y abandonó en sus ceremonias litúrgicas. Música vocal, de coros y solistas, e instrumental, de órgano. En nuestro tiempo este está siendo recuperado para conciertos, con gran esfuerzo, mas falta aún un adecuado contexto cultural de cada pieza para su adecuada delectación, más allá de su recobrada sonoridad in situ. Como aquí, en la gran iglesia medieval de la excolegiata agustina. Son XXV los años regando esta planta musical veraniega, que este año ha presentado dos estrenos absolutos, dedicados a Celtia y Eva, fallecidas en el trágico accidente colectivo del Alvia en Angrois el 24 de Julio del pasado año: 'Eltihev', del compositor Canco López, y 'Tres Cantigas' de María G. Mendoza.

Lassú in ciel de Baldomero Moreiras, de 2011, obra basada en el acto III del Rigoletto de Verdi.
Exposición colectiva
Con la violinista Ferrer, están Manolo de Buciños, Sula Repani y Miguel Karballo, María Rosa Caporale con Carlos González Villar y Alejandro Glez. Caporale, Baldo Ramos, Xosé Cid y Rosendo Cid, Xabier Varela y Jorge Varela, Antonio F. Seoane y Manolo Figueiras, Santi Barreiros, Sonia Nieto, Xoel Gómez, Xosé Poldras, José Carlos Seoane, Xabier Cuiñas, Antón Carballeira y Emilio García-Valenciano o Costoya, y algún que otro más. 

 Obras de Sula Repani y Miguel Karballo, respectivamente. Cada vez más parecidas en lo formal, mas tan distintas...

Desde las relaciones de proximidad y cercanía con Baldomero Moreiras, son artistas y esposos, parejas, familias, padre e hijo, amigos entre ellos. El descubrimiento de las esculturas del macedano Antón Carballeira, qué fuerza en esa mano ante el trombón, y la armonía parlante en la de Valenciano...; mas también en el 'Trebello', foto de Caporale jr. 

Obra de X. Poldras que Baldo Moreiras insertó en una de sus lonas a fin de ser exhibida dignamente...

Moreiras presenta su ‘Lassú in ciel’, de 2011, con la muerte de Gilda al lado de su padre Rigoletto, inspirado en la famosa ópera homónima de Verdi y Piave. Por entonces fallecía su hermana Lolita, asimismo una gran amante de la música, ahora ‘en el aria fúnebre de las espigas’, hermosa imagen del poeta ourensano Javier Rodríguez, en su reciente obra 'Elogio de la ceguera' (Eurisaces editora).

                     [ARTº DE HOY EN LA REGIÓN, con tres ilustraciones más...]