Mostrando entradas con la etiqueta Ramón Loureiro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Ramón Loureiro. Mostrar todas las entradas

sábado, 1 de agosto de 2015

Los diarios de Loureiro desde Eurisaces / Chandrexa

                                       

                                   Entre Lecturas / 1
                                             Publicado no Diario La Región / Ourense
                        Xabier Limia de Gardón

La vida, dijo Emerson, consiste en lo que un hombre piensa cada día. A lo que añadió Henry Miller, en ese caso mi vida no es sino un gran intestino. Cabeza y estómago, pero, ¿y el corazón? También. En los Diarios de Ramón Loureiro (Fene, 1965), publicados en Eurisaces, la efervescente editorial de Chandrexa, hallamos anotaciones personales que nos permiten conocerle desde otros registros. Mas quedan también, visibles, sus características estilísticas, ya que las entradas, sin datar, son todas reelaboración. Así con ocasión de querer acercarse al Pedregal donde Viruco criaba palomas, comenta que estudió en el Instituto Concepción Arenal de Ferrol, junto al desaparecido estadio Manuel Rivera. Desde una idea, divaga hacia otros campos de recuerdo próximo, en asociativas sinapsis mentales. Allí, cuando vivía en las Casas de Astano, hizo atletismo, que abandona por grave enfermedad. Desde la cama siguió en la tele a Mariano Haro, cuarto en los Juegos Olímpicos de Munich, pasión transformada en reivindicación de la trayectoria del gran atleta. El tiempo en la Barriada ferrolana de San Valentín será breve al tener que regresar la familia a Sillobre: su joven madre enferma de muerte, presiente su fallecimiento. De su dolor, condensado en la tolva de su pecho, habla una imagen, la foto que tomó de su tumba, ‘cosa que jamás había hecho’. En su descargo está haber escrito ‘El lejano reino de la Vía Láctea, en el que su madre revive...


Vide Dogranaopan, sábado, 14.marzo.2015

Por los Diarios sabemos de su pasión por el papel y la tinta, y de cómo escribe a pluma en las cafeterías del centro cívico de San Pablo, El Cafeto o Caribe. Mientras, toma café negro sin azúcar, y agua con cubitos. También que le gustaría volver a ter un Madelman o saber nadar. Va hasta Pontedeume y habla con Tucho Calvo de Álvarez Torneiro, periodista al que quiere desde que compartió redacción en un diario coruñés. De sus collages Loureiro aventura que muestra el viento, imagen a la altura de aquel, Premio Nacional de Poesía. Es esta una arte que aprecia, y personifica en Luz Pozo, nonagenaria poetisa de Ribadeo a la que le unen afectos cuasi filiales. 

Idem
Otra de sus querencias es Mondoñedo, con Monseñor Cal Pardo, Simonetta, condesa Dondi dall’Orologio, la catedral y el Obispo fray Antonio de Guevara, la literatura de Cunqueiro, bálsamo en los días de melancolía,… y San Rosendo, santo al que frecuenta con la Real y Pontificia Academia Auriense-Mindoniense, de la que es miembro de número. Así le incluye en ‘La asombrosa conquista de la Isla Ballena’, obra que presentó en Compostela en la librería Follas Novas, con Javier González, y Segundo Pérez, Deán compostelano. Este habló de la búsqueda de la verdad, según Loureiro, quien trató de la ‘escritura como un camino para la intuición de lo inaprensible’. Esa honda vivencia se deja ver. La del Miller de Trópico de cáncer, lo fue tras comprender que su mundo literario era él mismo y los que le rodean. Él se inspiró en los Diarios de Anaïs Nin, con la que compartía camino; mas Loureiro los escribe para hablar consigo, y comprender ‘Las costuras del corazón’. El suyo.

lunes, 23 de marzo de 2015

FOTOS DE CASARES


ARTE ET ALIA. XABIER LIMIA DE GARDÓN. Hoy en La Región



De camiño á mostra de fotos de Casares no Centro Cultural atravesamos a rúa do Paseo apenas sen luces. A penumbra tornouse escuridade cando nos achegamos a Cardeal Quiroga/Alejandro Outeiriño, a bipartita rúa transversal. Malia o rechamante da circunstancia, foi un preámbulo introdutorio para a percepción, un dos aspectos centrais da fotografía. Para nós a maneira de captar as sombras, dende a luz, para dar conta do relevo da vida. Mais a sombra é a luz na forma da árbore que se interpón (segundo Dürkheim), o que apunta cara o fondo de nós. O abano da mostra vai dende os retratos da súa familia, muller e fillos, e tamén propios. A foto no que se autorretrata con ela, no retrovisor do coche, reflicte un micro mundo de parella, privado. Ao poñela a disposición pública entramos con pudor no círculo. Agora, con ámbolos dous desaparecidos, e a necesaria meditación na morte, o mellor para sentir o misterio da vida. A redor, a danza continúa. Hai fotos do entroido en Xinzo e petos de ánimas, publicadas nunha guía de Pontevedra. 

Velaquí unha secuencia. Os comisarios obvian poñer tipo de cámara, obxectivo, apertura, película ou data...

Velaquí... a data aínda que non poñen o medio.
E de viaxes, como o do Comboio da Literatura Europa 2000, un mes dende Lisboa a Berlín, proxecto no que cada un dos escritores de 43 países escribirían un libro colectivo para a Feira do Libro de Frankfurt. Son fotos as súas de home curioso, e de escritor, nas que atrapa o tempo que doutro xeito se tería esvaído. O baleiro na casa de Bertold Brecht e a multitude ante os rañaceos de Manhattan, coas torres xemelgas. 
Mais son apenas materia, restos inermes, pois falta o espírito de Carlos Casares para animalas, e dilo sabe o seu irmán Xabier quen sinalou como, ao regreso das súas viaxes, comentaba as vivencias de cada unha delas. 
Como o escrito nun dos seus soltos periodísticos, ‘Leica’, reproducido na exposición, no que da conta de como mercou moi barata unha cámara desta marca en Moscova no 2000, ao que engade un sucedido.

Na vitrina, con diapositivas, libros e notas manuscritas, as protagonistas son as cámaras que coleccionaba. Henrique Monteagudo, que lle regalara unha de 1922, mercada na feira de San Telmo en Buenos Aires, pode testificar como se puxo de contado a desmontala ‘e amañouna nun espentenexo’. 
Foto de Ramón Loureiro, citada no texto, ao que lle agradecemos a deferencia.
Autor: R.Loureiro

E o escritor Ramón Loureiro, de quen é a foto que lle tirou feita na súa casa do Vilariño, en Nigrán, uns días antes de morte, con cunha pequena Contax T2, da que lembra ‘que lle chamaba moito a atención a Carlos’. A foto xa non chegou a vela o escritor.
Esta mostra faino presente na súa ausencia, trece anos andados dende aquel marzo, mes no que naceu Marcos Valcárcel, seu amigo e continuador no Liceo dos Encontros literarios, morto fai xa case un lustro. Moita auga ten pasado baixo a ponte... Mais o pasado ano inauguramos o primeiro Roteiro literario dedicado a Casares en Ourense.






E agora esta evocación co gallo da exposición que nos permite ampliar, dende a súa mirada interesada, o seu entorno e inquedanzas.







sábado, 14 de marzo de 2015

A propósito da chegada dos diarios de Ramón Loureiro


Unha alegría, desde a xenerosidade: Diarios de Loureiro, peregrino de Moxom, San Rosendo, de Xosé Cid. Posado (composición), na mañá de sábado auriense...



Al abrir los Diarios, y hojearlos, sonido y olor a libro nuevo, mi vista se posó aquí: el libro leído ('La asombrosa conquista de la Isla Ballena', en una sentada en el tiempo de verano en Arousa norte, y San Rosendo...), el amigo generoso, la anotación precisa...




Son, arriba y abajo, composiciones fotográficas al Loureiro modo, en homenaje a esta su pasión...

jueves, 16 de octubre de 2014

Nas San Lucas carteis de Xosé Vizoso e libro de Loureiro e Seijas




As San Lucas de Mondoñedo a punto... Xosé Vizoso firma o cartel (e outros, como os dos anos 2013, 2012, 2010...e 1987, que incluimos).

Unha constante son os cabalos, a feira de gando, do día grande. Dende a Idade Media, mais ou menos na altura en que a antiga Vila Episcopal do norte do País Galego.

Por máis que se asocián ó Bispo Martiño, en 1246, co gallo da consagración da catedral, semella que datan de 1156, cando o Rei D. Afonso VII lle concede festa de oito días.


A sucesión dos días ten unha acaída denominación: o 16 de octubro comezan, é a xornada das "Revésperas", co pregón festivo. O 17 son as "Vésperas". O día 18 de octubre, craro está, o día grande: "As San Lucas". Día da feira. O 19 é o "Día do Medio" e finalmente o día 20 termina co día das "Maulas", no que os feirantes venden os derradeiros produtos.



Iste ano Ramón Loureiro e Antonio Seijas presentan 'La Oruga en el monte creciente'. De Eurisaces Editora. Ás 12:30. No día de As San Lucas, craro...




Gaiteiros e música, craro está. Cos cabalos (o de 1987 con remorsos picassianos)