Mostrando entradas con la etiqueta Virxilio. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Virxilio. Mostrar todas las entradas

miércoles, 11 de julio de 2012

Virxilio Fernández, bye



O artista facendo o 'incunable' da súa exposición na Deputación, a balada silente do mariñeiro, 2006.
Pechou a exposición de Novacaixagalicia na sala da Fundación na Praza Maior o domingo dedicada a Virxilio Fernández Cañedo, in memoriam (Virxilio). Segundo as súas contas entraron para vela uns 11.200 persoas. Tense escoitado dicir que será a derradeira da Institución (supoñemos que non da sala).

Serigrafía x/500, cerámica O Castro, 1988.
Foron todas unhas en mans privadas. Feitas nos seus obradoiros. Do Cumial a Tamallancos (Vilamarín, nos Chaos de Amoeiro, pasando por Alemaña... E os temas: paisaxes, interiores, mundo do viño, nús pseudoprostibularios,... Agora voltarán reverdecidas e bendicidas no catálogo para os salóns e cuartos dos que sairon...



lunes, 30 de abril de 2012

Antes de que acabe Abril


                       "¡ Oh luna, cuánto abril,


                               qué vasto y dulce el aire!


                               Todo lo que perdí


                                volverá con las aves.

(...)"
                                           (De "Advenimiento", de Jorge Guillén.
Cuadro biombo de Virxilio para 'Bodegas Terras Gauda' (exposición Novacaixagalicia, Ourense)
N. Contreras (Roma) y S. Barreiros (Ourernse) sosteniendo, por separado, "De Roma a Entrambasaugas"
Pormenor de la iglesia de Fátima con mosaico de Padrós y Vidriera alusiva a las apariciones
La última lámina alude a la conferencia que impartí en en Simeón (Centro cultural Deputación de Ourense) el pasado día 12, jueves, cerrando el ciclo conmemorativo de los L años de la inauguración del templo mariano (1962-2012). Su título:"La iglesia ourensana de Fátima: una aproximación a su iconografía". 

viernes, 27 de abril de 2012

Vestixios de Virxilio (+), entre amigos da súa obra e artistas

O mércores inaugurouse (sala Novacaixagalicia) unha cuasi Antolóxica de Virxilio, falecido o ano pasado (1925-2011). A maioría das obras están en manos privadas, obras feitas á calor do Cumial e de Tamallancos, mais tamén de Colonia e Berlín.

Entre o público, clientes, artistas (Alexandro, Acisclo, Basallo...), by La Región

Coordinada pola filla do artista, é unha gran oportunidade para perecorrer o principal da súa traxectoria (1950-2009). Dende o voluntarismo plantexado con un didactismo por décadas, que son como departamentos-estanco nos que a penas se aprecia máis que o paso do tempo nas obras, ou o troco da técnica e os temas, co conseguinte tratamento da color.

O máis sinificativo dunha biografía son sempre os fitos (viaxes, filla, amizades, vodas e parellas…), e con elo as lecturas, experiencias ou enfermidades. Todo elo axuda, dun xeito decisivo, para achegarmos ás circunstancias nas que as obras son elaboradas.
Señoras en la Boutique, 1979.
A testemuña da filla sería dunha gran importancia, fundamental para concretar os rexistros artísticos menos coñecidos do artista, ó redor dos seus ámetos externos: o Cumial, as cidades alemáns de Berlín e Colonia nas que residiu entre 1974 e 1990, e Tamallancos a partir de 1993.

A viuva de Quessada, Karballo e Acisclo, Fermi e Manolo (galeristas en Tui)... (na Voz de Galicia).

Nestas, como é coñecido, traballa o tema dos espectáculos musicais de Jazz. É o máis novidoso, se ben o máis arriscado do seu elenco son as paisaxes de incendio e o dos mariscadores, con arume a Cézanne e a Gauguin , unha reinterpretación dende a cor e o contraluz que lembra a famosa obra de Monet Impressión, soleil levant’. Aparecen daquela as feiras e as vendimas, ás que engade as voluptuosas ‘cachondas’ do Paraguay, soas o en contraste coas mulleres de pañoletas / hayib.

Feira, 2000, acrílico e relevo s/táboa
Arríscase aquí máis que o seu amigo Baltar, con que compartiu temas, técnicas e inspiración, máis por trás deles está a sombra de Prego de Oliver, uns anos máis vello. Os bodegóns, debuxos a plumiña e as acuarelas son divertimentos maiores, un viveiro para expresar a inspiración. 

A ampla selección é case unha antolóxica -só posible dende un inexistente catálogo-, que se presenta na compaña dun libro coas reproduccións, do que destacamos ademáis do listado de libros que ilustróu, a ampla bibliografía final e, entre os tres textos, o de Santiago Lamas, un soliloquio, que leu na presentación.





[Antiga feira de Tamallancos (Bouzas), 1994, Catálogo Novagaixagalicia, 2012; máis xa será a de Cambeo (cfr. Catálogo Fundación Caixa Galicia 1996)].



Esta máis que suxestiva e importante mostra pode ser a derradeira de Novacaixagalicia en Ourense.

viernes, 9 de septiembre de 2011

MUERE VIRXILIO, MAESTRO DEL COLOR Y DEL DIBUJO


Hasta ayer vivió, desde sus ochenta y seis años en este Ourense que habitamos (desde hoy algo más huérfano de belleza, aunque no pintase ya apenas). Una vida dedicada a expresar el color intuitivamente, aplicado a sus figuras con gruesos trazos delimitadores de cuerpos y formas. Sus empastados y volumétricos relieves, cuadros que son frisos cerámicos. Los editores de la Gran Enciclopedia Gallega le incluyeron en el elenco de colaboradores para ilustrar las iniciales de las voces, hermoso fogonazo luminoso (alguna vez he oído de admiradores próximos a su edad lamentar que no hiciese algo así en Sargadelos, pero Díaz Pardo...). Sus dibujos también, plumillas clásicas, a boli, rotulador o tiza -como la que hizo en su antológica del Simeón comisariada por José Paz fotógrafo jefe del diario La Región (hoy publica en él una columna necrológica)-.

El pintor, que vivió largos y fructíferos años en el Cumial, se había trasladado en la última década al N. del Miño, al lado de la iglesia parroquial de Santa María de Tamallancos (Vilamarín). Nacido en 1925, tuvo la suerte de que en su primera juventud el gran Otero Pedrayo le dedicase unas palabras de alabanza en una publicación por amistad con su padre más que por sus méritos de entonces. Ello tuvo la virtud de ponerle en la estela de los nombres que compartieron sus vidas en aquel irrepetible ambiente en el que surgió el Grupo de la Xeración Nós orensana. Así también su relación con Antón Risco, con el que compartió cuarto (y cama: uno de día otro de noche) en París, donde trabajó como pintor (de paredes) y se inició en el camino de Europa (luego viviría y pintaría en Berlín, la Mitteleuropa de Vicente Risco...).

Virxilio y su sombra en una reciente exposición