Manolo de Buciños en Alterarte

Na sala Alterarte -do Campus, no barrio das Lagoas- inaugúrase hoxe, mércores, 12 de xuño, a exposición artística na que a profesora Dra. María Victoria Carballo-Calero propón: 'Alto! Reivindicamos a forma'.

Para expresalo  invitou ao escultor Manolo de Buciños.

A mostra forma parte do ciclo de exposicións: 'Estado crítico: 10 comisarios, 10 artistas'.

Manuel García Vázquez, de Buciños (Carballedo/Lugo, 1938) é un importante escultor figurativo que dende a Galicia interior e, Ourense, en concreto, expresa dende o bronce principalmente, mais tamén en pedra e outros materiais, as súa inquedanza plástica, caracterizada pola finura e elegancia -aquelo tan acaido ao caso: a gracia, da que escribiu Risco nalgún artigo de Las Horas-, tanto nas composicións libres como nas institucionais urbanas.

Poderase visitar ata o día de Santiago (25 de xullo).


Ás 12.00 horas -hora institucional de costas aos usos básicos do protocolo expositivo-, hoxe, no primeiro pavillón...

***

E ata alí pudemos ir malia todo !

Velaquí dous momentos, trala presentación na sala colateral, co mestre Buciños falando para todos dalgún dos temas que gusta facer con parellas abrazándose, poi é o que ve -dixo-, palabras sinceras e tenras naquel momento. E todos nós atendendo (a foto é de Israel Elíaz -mentres Raquel Feijoo tomaba boa nota-): as obras, a maioría de bronce, algunha dos anos cincuenta, de cando era un mozo estudante en Madrid, apenas, sendo outras máis recentes. Todas danlle un fulgor especial á pequena sala repintada (e cun tabique que pecha un van ao fondo) onde está a modernidade e o moderno dun artista que segue a ser especial.

Todo un privilexio o momento vivido, e satisfación no comisario xefe Xosé M. Buxán Bran polo numeroso público -nin tantos estabamos, o que revela que ás anteriores inaugaricións estaban íl e a vicerrectora, o artista e apenas a prensa- que nos congregamos, pois o artista o merecía (a Comisaria tamén puxo da súa parte), ata onde se achegaron amigos, e familiares, comoo o seu propio fillo, e tamén artista, Antón García de Buciños Nóvoa. Ademáis estaba o seu amigo e colega Acisclo, e Rosendo Cid.

A miña foto documenta un momento no final no que dous amigos falan do plan para unha viaxe á Academia (na Coruña) o fin de semana... Ámbolos dous son da altura do que ven, o que non todos poden decir hoxendía. 

María Puertas ilustra 'Campaña de Animación a la Lectura' municipal

En la tercera planta del Museo Municipal tiene lugar estos días una expresiva animación a la lectura con el arte de "Os nosos artistas". María Puertas, artista ella misma, concibe el proyecto desde su decir plástico, como hilo conductor. Desde el cartel de la campaña desarrolla cuatro ámbitos, Pintura, Fotografía, Escultura y Escritura, disciplinas de expresión para las que realizó cuatro escenas ad hoc en las paredes. Desde la filosofía de los micro espacios (o esquinas, en lenguaje pedagógico asimismo, aunque no son sinónimos) trata un tema de gran implicación para ella por cuanto es docente en un colegio de la ciudad, el de las Calasancias (Santo Ángel)..

Integran así la exposición un amplios grupo de artistas, muchos de ellos colegas y amigos personales suyos, con obras seleccionadas teniendo en cuenta el público al que va dirigido y la adecuación al espacio. Allí están obras de José Paz, Eva Domínguez, Vilamoure, Ritchie, Cuíñas, Rosendo, Manolo de Buciños, Cachito, Acisclo, Basallo, Miguel Mosquera, Pablo Otero, Ana Vázquez, Vidal Souto, Ofelia Cardo y la propia María Puertas con una obra suya, ‘Cumbre feliz’, en metacrilato, y otra de Carlos Vello, de pequeño formato, centran uno de los espacios. Borrajo y Outeiral recientemente fallecidos están asimismo en el elenco. 

En la propuesta didáctica de este encuentro del arte y la lectura la artista ha escrito en una de sus paredes una declaración de intenciones: ‘Quero escribir palabras fermosas, soñar con lugares encantados e deixar / que o meu maxín teña centos de fiestras para comunicarme coas nubes / e co vento, e que o son do ar poña música / aos meus pensamientos...’.

Así, en galego, axeitado ao evento municipal institucional, de bilingüismo (Harmonía e Cadmos, en liaison)...

Todo ello se hace en el marco espacial de la Sala Prieto Nespereira, mientras transcurre el período de mantenimiento de la misma, y sus obras.

DIálogos entre Casado y Repani (o Cuando las imágenes valen más que mil palabras)

Este mes:

En la Fundación Vicente Risco /Allariz:

Eva Casado Sula Repani & Sula Repani Eva Casado

Historia del Pazo e curral dos bispos, hoxe museo e arquivo provincial

Achámonos aquí na raizame das esencias da arte de Ourense: no Museo Arqueolóxico e de Belas Artes.
No entorno do 17 do pasado mes, Día das Letras Galegas, leváronse a cabo nel unha serie de accións especiais que o visibilizaron para a cidadanía. Así a presentación da ‘Peza do Mes’, dedicada desta volta ao Rei David -do que tenos feito oportuno post-, obra medieval que leva no Museo dende a época do Director Ferro Couselo e que segundo o anticuario a quen a mercou procedía de Covas (Cea), sorprendente ubicación pois non queda rastro dunha igrexa da categoría que precisa unha obra destas características. Semella un segredo de profesión, mais sexa como for ten un grande interese por estar no ronsel do Mestre da portada das Praterías da catedral compostelán. Queda a dúbida razoable da súa verdadeira procedencia.

Outro día fíxose a visita guiada á 'Escolma de Escultura' en San Francisco, exposición permanente representativa dos magníficos fondos de que dispón (vide foto infra), que lle sirve para estar dende pouco despois do inicio das obras entre nós. 

E o sábado, no Día Internacional dos Museos entramos no baleiro (mais non calado) edificio da Praza Maior, para a estrea do vídeo que resume o coñecido do antigo Pazo e Curral do Bispo, na liña do lema deste ano ‘Museos (memoria+creatividad)=progreso social’. Condensa valiosa información para que o proxecto de restauración saiba ler a complexidade do edificio que contén o principal da nosa densa historia. Esta reconstrución en 3D daconta dos resultados coñecidos dende as escavacións arqueolóxicas e investigacións histórico-arquivísticas que, en paralelo, se teñen desenvolvido.

O edificio é un dos escasos exemplos de arquitectura románica civil conservada ao que se foron engadindo estruturas posteriores ata o século XX. Vide a súa evolución histórica aquí, na web do Museo (Evolución histórica do edificio do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense). Ou tamén aquí (video en Vimeo).

                               Unha obra para descubrir (a mires dende onde a mires)

Iconografía da gaita, segundo X.L. Foxo

Nun sitio sorprendente, a parede da Biblioteca central do Campus de Ourense está a "Iconografía da gaita": trátase dunha exposición fotográfica da recolla plástica que Xosé Lois Foxo Rivas leva facendo dende fai anos - seica máis de trinta- por toda Galicia (e terras limítrofes do leste e sur).

Mais na ampla e luminosa sala, de varios niveis, onde os estudantes da Universidade preparan exames, e investigan, hai estes días un continxente de adolescentes de bacharelato de colexios e institutos que se ambientan así para os exames de 'selectividade' que de xeito inmitente lles esperan. Aquí miran, admiran e son mirados. E tamén repasan. Un tempo pouco propicio pois para exhibir unha interesante investigación, mais tampouco o lugar axuda. O autor da recolla gráfica, acompañado do representante cultural da Deputación Provincial, da que depende, e da
Vicerreitora, profesora María Lameiras, presentárona fai uns días.

Capitel fachada igrexa S. Francisco, Ourense.

Non hai cartel en destaque da singularidade da mostra artística, un máis entre as varias informacións no taboleiro da entrada, e o persoal do hall apenas pode informar. A carencia dun programa informativo de man, coa correspondente introducción e índice da escolla reproducida, tampouco axudan. A ocurrencia deixa ver como malia súa amplitude o campus carece dun espazo axeitado para as exposicións eventuais máis alá do cubículo que dedica á arte contemporánea nun dos pavillóns das Lagoas. E máis cousas...

Trátase dun traballo de campo en edificios relixiosos e civís dende o século IX ata os nosos días, unha investigación na que os artistas plásticos que plasmaron a gaita amosan o coñecemento da súa morfoloxía e evolución, sendo ademáis de interese pola vestimenta dos gaiteiros.

As miniaturas dos códices medievais, as portadas románicas e góticas, sillerías de coros, os exemplos en pazos e castelos... "No estudio iconográfico hai que destacar a riqueza que alberga a provincia de Ourense neste eido, podendo afirmar que o 50% das representacións pertencen a esta provincia", dixo o músico e investigador Xosé Lois Foxo.

Sancristía Catedral Tui, 1715, Domingo Rdz. escultor: conxunto músico de indio gaiteiro e animais (corno e tambor). 

Son 80 imaxes das mil que hai no arquivo do Museo Internacional de Cornamusas da Deputación de Ourense sito no Campus que próximamente formarán parte dunha obra: 'Iconografía da Gaita no Noroeste Peninsular'.

Da 'cruz preciosa' donada polo Vº Conde de Benavente (1515) á catedral de Ourense son esta foto e a inferior.

Os gaiteiros serán da restauración nun taller de Madrid (1904, regalo de Perfectino Viéitez, Boborás).

Mais a súa recolla debe ser confrontada co documentado traballo publicado en 2010 Pablo Carpintero, 'Os instrumentos musicais na tradición galega', premio de investigación Antón Losada Diéguez, que se pode consultar na web do Consello da Cultura Galega.

Sorprende que non faga mención á época contemporánea, na que importantes artistas plásticos teñen tratado o tema, caso de Castelao, Laxeiro ou Francisco Leiro. Entre nós, Zapata, fixo algunha das súas mellores obras con este tema, gaiteiros que ás veces me parece ver pola rúas dos viños preto da catedral.

De Paco Leiro, en Ortigueira.