Mar Caldas

'Imaxes, xestos, voces' é a exposición que Mar Caldas trae á sala Alterarte, no Campus, na que reúne obras súas dende a segunda metade da década dos anos 90: a máis antiga é ‘Se voçe me abrir, nao esqueça de me fechar’, dos anos 1996-1997, dúas grandes imaxes fotográficas do seu corpo con maillot, aberto/pechado; 

‘Para empezar’, a vindicación de xénero dende a cabeleira de muller trasquilada e cos rizos para enviar polo mundo adiante por correo postal... e da serie ‘A entrega’ unha foto en gran tamaño dunha parella bicándose con paixón, que non positiva, e semella unha radiografía, obra que centra a mostra. 

Un video é ‘striptease literal’, de 2004, unha descripción dende un texto, a xeito de inventario-denuncia... A derradeira das obras é unha performance en video, ‘Fera engaiolada’, 2006/1016, unha muller que se move con xestos enérxicos sen conseguir erguerse. 

Eis toda ela unha visión práctica, e mesmo teórica da reivindicación feminista, feita con tons serios e graves, e tamén algo de ironía. O modo de proceder seu foi revisar proxectos anteriores e desenvolvelos para os tempos de hoxe, salientando ela que a meirande parte das obras "non foran expostas anteriormente ou só o fixeran dun xeito parcial e esbozado". 

Eis o feminino como discurso, nunha praxe feminista na que a mensaxe corpo / sexualidade, animalismo / machismo se presenta explícito. A profesora viguesa Mar Caldas leva anos inserida dentro do movemento de vindicación feminista, onde hai literatas e artistas, e ten feito outras exposicións caso de ‘Boas pezas’ de 2007 ou ‘Genealogías feministas en el arte español', 1960-2010, en 2012 no MUSAC, León.

O profesor Xosé Manuel Buxán, desta volta o curator dela, salientou que “nun momento tan terrible e estraño como o actual, máis que nunca volven a ser necesarias cousas esenciais como reivindicar a igualdade de xénero”. Como director de Alterarte, Buxán procurou unha vez máis que a exposición de novembro esté dentro do marco do Outono Fotográfico, como unha proposta máis das do Campus, malia integrarse no Plan xeral da Universidade ‘Estado Crítico 10 curadores dez artistas’.

ALCOBAÇA 2

Claustro de D. Dinis y fuente para las abluciones, antes de entrar en el refectorio cada día...

Ala Este con la entrada a la Sala Capitular:

Refectorio, en el lado opuesto a la iglesia, en el claustro sur:

Dormitorio, en la planta alta, único espacio a este nivel. tenía acceso directo a la iglesia, para que los monjes pudiesen bajar rápidamente al coro, en Maitines:

San Nicolás

S.Nicolás y los tres niños asesinados,
Salterio cisterciense, siglo XIII.

Hoy se conmemora un importante santo de Nadal: San Nicolás, uno de los que tiene en Europa un culto más amplio, compartido entre Oriente y Occidente. Obispo de Myre (hoy Demre, al sur de Turquía) a comienzos del siglo IV era conocido por su lucha contra la pobreza e injusticia. La famosa leyenda de los tres niños en salmuera, se basa en hechos reales, mas el santo interviene en favor de tres niñas que dota para casarlas pues su padre estaba arruinado, con lo que las abocaba a la prostitución; luego a tres jóvenes acudados injustamente de tramar un motín, y a tres oficiales que el Emperador iba a ejecutar, por calumnias. (texto basado en Catherine Guyon, maestra de conferencias en Hª e Hª del Arte, Université de la Lorraine, tierra francesa de la que es el patrón).

S.Nicolás dota a tres niñas.
Salterio al uso de Arras, siglo XIII

Este San Nicolás, con una pequeña talla en Santa Eufemia de Ourense, es el 'Santa Claus', mas ya en otro contexto...

S.Nicolás salvando tres soldados. Speculum Historiale,Vincent de Beauvais,
siglo XV.

FOTOGRAFÍA DE ARQUITECTOS

XABIER LIMIA DE GARDÓN.
O texto aquí, na web de La Región
ARTE ET ALIA.


Expone en Ourense Víctor Enrich, con ocasión del Outono Fotográfico 2016 ‘Dentro e fóra’. Su muestra en el Museo Municipal lleva por título ‘City Portraits’, un proyecto de 2011 galardonado en el festival ‘Encontros da Imagem’ de Braga. Lo destacado de este artista de Barcelona, que trae una imaginativa propuesta con la arquitectura en la base, es que halla descubierto su vocación desde los estudios para arquitecto.

Malia concluilos, non foi quen de dedicarse á actividade constructiva, que o seu foi a creatividade virtual dende os entornos do Autocad, coñecementos ampliados con 3D Studio Max. Con todo elo acada uns edificios inverosímiles, estructuras nas que amosa non ter medo ao imposible, imaxes relacionadas con Escher, os deseñadores de videoxogos ou algúns dos máis importantes debuxantes da banda deseñada. Son todas unhas imaxes que traen ata nós uns mundos sub reais que deben moito á súa paixón polo xogo arquitectónico.

Medusa: da orixe ao resultado de Enrich

Parte de edificios reais que fotografía en diferentes ciudades, caso de Roma, ou Riga, en Estonia, país a carón do mar Báltico onde se mudou, e no que descubriu a súa vocación. Viviu tamén en Israel varios anos, no que fixo varias exposicións e que lle deixou unha fonda pegada, como se ve en Ourense.


Así ‘Medusa’ que lembra o edificio Viacambre no Paseo, e a suxestiva ‘Mersand’, edificio de cinco andares enriba dun monte do revés, apoiado nun punto, e que se extende coa casa cara o ceo como un fuso. Será unha metáfora de Israel, no medio dun deserto (Negueb)?. A inscripción xudea nun dos toldos dos baixos lévanos alí.

Logo da imaxinación posta ao servizo dunha idea, o retoque fotográfico fai o resto neste ‘arquitectoide’, como se ten definido. Dende a súa inspiración as escaleiras ascenden cara o ceo, ingrávidas, e os rañaceos ábrense por unha fenda superior como si dunha palmeira se tratasen. Con un tanto de argumentario crítico, o certo é que o camiño que nos desvela semella inexplorado e moi creativo.

Mersand, do orixinal á creación de Victor Enrich, cartel da súa exposición en Ourense.

Sintiendo el tiempo en otoño

'Caen las hojas
Descansan una sobre otra
La lluvia golpea a la lluvia'.