Mostrando entradas con la etiqueta Víctor Campio Pereira. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Víctor Campio Pereira. Mostrar todas las entradas

domingo, 21 de julio de 2013

Loa do estro poético e dos seus creadores


O poeta Luís González Tosar, presidente da Fundación da Insua dos Poetas, coa súa directiva -na que están o pintor Antón Pulido, e o poeta Víctor Campio, entre outros-, que convocaron e participaron na xornada festiva de onte se equivocaron ao darlle máis protagonismo á sociedade civil diante dos invitados políticos e culturais que aos poetas e ao seu canto.

Nunha primeira parte tediosa e autocomplacinte, baixo o poderoso calor de verán, aquel artista leu a acta dos 'Premios Sete Carballas' (acuarela e carpeta especial do pintor Nicolás -González Aller-) antes da súa entrega con demasiado protagonismo en detrimento da Palabra Poética, que deixaron para o final -ao pé do monumento, e sen micrófono: imperdoable esvarón-, estando diante do Presidente da RAG, quen aproveitou o esceario en demasía... A modo de suxestión: abondaría que un dos premiados tomase a palabra no nome de todos (coa necesaria contención). 

Víctor Campio inicia a declamación para á inmensa minoría que atendíamos

Estiveron presentes desta volta, na Vª Festa da Palabra, algúns persoeiros do mundo cultural galego, principalmente ourensán, como o poeta Edelmiro Vázquez Naval, e os artistas plásticos Manuel Penín e Xosé Cid, anteriores autores con obra escultórica na carballeira. Nós preferimos salientar a esencia, a Palabra poética, destacando aos seus creadores, e delo deixamos este rexistro gráfico de López-Casanova, Vidal-Bodaño e, ante todo, Víctor Campio. O propio Tosar no inicio leu un verso de Walt Whitman, que traduciu para a ocasión, e que comezaba "Ben, dixo a miña alma...".

Por mais que se debería refugar dende a Fundación os excesos, e desmentir o infundio, pois non estiveron (Antón Lamazares, Manuel Rivas,Vidal Souto, Alexandre, Acisclo Manzano, Rubén Riós), o que é malo para a Fundación, e para os que estiveron/estivemos, mais tamén para eles mesmos pois son obxecto de manipulación. Así se divulgou hoxe dende Xunta.es e Xornaldiario.com, e algún corifeo máis. As fotos -e o facebook da Fundación-Insua-dos-Poetas- o amosan...


Arcadio López-Casanova tamén declamou ao pé da obra.
e 
e Salvador García-Bodaño pechou o máxico momento !
Este, poeta e académico da lingua galega, ben de recibir no pasado mes de xuño VIº Premio "Voz de Liberdade", promovido polo Centro PEN Galicia. 

Con Xosé Cid e Felipe Ferreiro no xantar...
e Miguel Anxo Fernández, compañeiro de mesa, a punto de bicar a tallada. 
e Xulio Gil que posou (sic) cando marchabamos 
Foi o mantedor dende o escenario, afastado dos poetas, D. Xesús Alonso Montero. Houbo música, magnífica e escasa, do Grupo Tradicional Laghareu. Na inaugación o escultor puxo a súa firma nunha performance definitoria do seu carácter. No remate, Tosar insistiu en darme como a outros unha cunca de madeira, e a edición da Obra poética e teolóxica de Faustino Rey Romero (de X. Ricardo Losada). Os versos de Rosalía, Curros e Pondal quedaron ao pé do monumento con sabor a Brancusi (columna infinda), máis tamén a dinamo, e aire á V. Tatlin (3ª Internacional), e nunca realizado...

Sete cargos institucionais e o novo Pte. da R.A.G, atenden á voz e a palabra de Victor Campio. Xulio Gil traballa no seu (eu estou a facer tamén rexistro, para o arquivo visual).

viernes, 20 de enero de 2012

AÍNDA LATEXA UN PULO REDENTOR !


                                           "Xace na cruz. Empózase no pranto.
                                             Nínxelle sangue a chaga manantía.
                                             Abaixa a fronte sobre o peito, fría,
                                             senlleiro e puro, mártir no seu canto.

                                              En tanto oufego xace, en mazmo tanto,
                                              en tantísimo pranto, que arrepía.
                                              Eses humanos ollos de agonía
                                              pucharcas son de dor, luces de espanto.

Queralt Blanch presenta su Rudesindus... 
...que preside la Academia Rosendiana desde el pasado noviembre.
                                             Morre. Debe morrer. Estaba escrito.
                                             Arrepía, miralo aquí poscrito,
                                             aquí crucifillado, en tanta dor.
                                                
                                             Ten a pel moura, a fronte ensimesmada,
                                              e no cristal de luz da súa mirada
                                              aínda latexa un pulo redentor. "

                                                     Víctor Campio Pereira,
                                         " Tríptico ourensán I", en Perdida luz, 2000.

[ un gran soneto dun magnífico poeta sobre "unha das tres cousas que hai en Ourense" -dito popular-, que debería figurar nun lugar de honra na propia Catedral auriense.
Por outra bande unha discreta obra de Queralt Blanch sobre S. Rosendo, deudora da temática e técnica que o autor ten ensaiado dende fai anos dende a súa inspiración monotemática asentada no Quixote e os 'dereitos humanos' ]

El Santo Cristo de Ourense de la catedral auriense.
                        "¿Por qué, a medida que pasan los años, 
                                   el mundo tiende a desacralizarse ante nuestra mirada?"
                                                                                            (Antonio Colinas).

martes, 25 de octubre de 2011

ESPRANZA NO OUTONO (POESÍA E AUGA)

A semana pasada comezaron de xeito paseniño as chuvias, que se espallan por fin pola Autonomía dende o domingo logo de moito tempo ! Foi ó día seguinte da presentación no Ateneo -unha das derradeiras da súa historia na súa sede da Torre de Ourense- do libro "Alegato contra casi todo" do poeta Eduardo González Ananín (Tibiás, Pereiro de Aguiar, 1926), publicado por Pena D´Agua Edicións, con prólogo do profesor Xesús Alonso Montero (Vigo, 1928).

O poeta na redacción local de El Faro de Vigo
Chégame hoxe -intermezzo entre borrascas- a nova da presentación o 31 de octubre da antoloxía de Victor Campio Pereira “Quince sonetos de amor, e onde poemas máis”, realizada por aquel prologuista.

O cadeirádego Alonso Montero fixo a laudatio de Campio Pereira (Garabás, Maside, 1928) cando foi nomeado 'fillo predilecto de Amoeiro' (con Francisco Luís Bernárdez) o pasado 20 de novembro de 2010. A obra divulgativa dun dos nosos grandes da poesía ve a luz porque Francisco López Rodríguez, Director Xeral de Promoción e Difusión da Cultura, recolleu a idea.

Eduardo G. Ananín escribe no seu libro -dirixíndose ós manipuladores do mundo- así:

"No confíes ¡oh músculo! jamás, en quien te oprime

Cuanto más parlotean más te asfixian

Es la metamorfosis del crimen difusivo, que nos cubre de herrajes
".

Este dende os seus oitenta e cinco anos (e Víctor e Alonso Montero...).
 

lunes, 16 de mayo de 2011

As letras galegas (dende Ourense)


Eduardo González Ananín, (Tibiás, Pereiro de Aguiar, 15 de abril de 1926).
Dende "Tierra compartida" (Edic. Mastro, España-Buenos Aires, 1985, con ilust. de Barqueiro), escollo o poema que lle dedica o poeta emigrante ourensán a Ernesto Sábado:

 "EDIFICAN LA PAZ

Somos acorralados.
¿Podremos redimirnos?
Hay estadistas, sabios, ministros, congresistas,
príncipes honorables, jueces democráticos,
¿No sabes lo importante?
Ya tienen construido el ataúd del mundo,
grandioso, supersónico.
En sus entrañas cabemos.
Lo siguen agrandando.
Lo arman pacifistas.
Su gran obra maestra.
 La medida de Dios está lograda.
No pueden fracasar, ellos no tienen hijos.
Olemos a cadáver.
Falta elegir la noche,
la cuenta regresiva,
apretar el botón.
¿Qué lloras, insensato,
qué dices,
qué prejuzgas?
¿No serás un traidor o un subversivo?
¿Acaso hace falta?
¿Cuándo le han preguntado si querían morir?
No podemos negarnos.
Ellos son honorables.
Quieren un mundo libre.
Edificar la paz."

O poeta posando no Ateneo de Ourense 

VÍCTOR CAMPIO PEREIRA (Garabás, Maside, 1928)

De "Perdida luz" (Ed. Follas Novas, col. Libros da Frouma, Santiago, 2000) escollo un poema do monte senlleiro do poeta.

                                                          SAN TROCADO


                                                 Estou no San Trocado. Estou na ponte
                                                 deste río de tempo que en arrolo
                                                 á luz me leva, lévame no colo,
                                                 augas arriba, cara á miña fonte.


                                                 Estou aquí, no cumio deste monte
                                                 de lastra en seixo, ara onde me inmolo;
                                                 aquí, tribal e  desandado, tolo
                                                 de tantas mortes como tiven onte.


                                                 Estou aquí cavándome as raíces,
                                                desenterrando testas, ollos, cruces,
                                                cadeas, medos, berros, cicatrices.


                                                Estou aquí, aquí, no San Trocado !
                                                Estou aquí, estou aquí, de bruces,
                                                desenterrando todo o meu pasado !.