Mostrando entradas con la etiqueta Outono Fotográfico 33. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Outono Fotográfico 33. Mostrar todas las entradas

sábado, 21 de noviembre de 2015

'Sinestesia', de Cristina Durán, en el estanque


No estanque do Campus da UVigo en Ourense. Unha idea do Outono Fotográfico 33, coordinado por Xosé Lois Vázquez, 'Ché', e Vitor Nieves. As fotos son do sábado, pola mañá, antes de que chovera. Na auga había un invitado, un ánade real de verde cabeza, ergo un macho.


La solidaria expresión del Campus del Agua y su adecuación conceptual, que se extiende al estanque, en un alarde de ingeniosidad. Aquí, sobre el agua, en soportes cuadrados mecidos por el viento y el plácido deslizarse de un ánade real macho de verde cabeza, Cristina Durán muestra una serie de imágenes de sillas frente a las gradas-escalinata en una muestra que titula ‘Sinestesia’. Flotan como las hojas, sólidas ambas, o como las nubes y el reflejo de las ramas, cambiantes formas, efímeras ya, según la luz del día... Como la lluvia, que ha vuelto, envuelta en frío, hojas en el espejo del agua.


Con Novoneyra, recordamos, 
‘Caen as follas...
sinto unha cousa 
que se apousa en min e non me toca. 
E chove pra que eu soñe, pra que eu soñe,  
                                                 fala a tarde baixiño’. 

Fotos que son cuadros, que caen como hojas en el estanque de noviembre.



lunes, 16 de noviembre de 2015

VARI CARAMÉS MIRA EL PASATIEMPO


El artista nos presenta su obra
ARTE ET ALIA.
Hoxe, 16 do mes de Santos, en La Región
XABIER LIMIA DE GARDÓN

El artista posando para el fotógrafo de prensa...
El tiempo desde los ojos de Vari Caramés cuando mira desde la altura de sus primeras seis décadas, y su magia… Aquel niño nacido en Ferrol (1953), que a los nueve se va con su familia a la ciudad de A Coruña, visita Betanzos y El Pasatiempo con trece asombrados años, comienza a fotografiar enseguida con una Voigtländer Vitoret, mas nunca olvidó el encantado jardín.





El pasado trece inauguró ‘Pasatiempo’, una exposición especial, en la Galería Marimón, mirando con la naturalidad que da el oficio, rodeado de amigos y admiradores, y presentada por Vitor Nieves, del Outono Fotográfico 33, en cuyo ámbito se inaugura.

Esta selecta muestra que estrenó en 2013, que se pudo ver en la compostelana Galería Trinta, entre ese año y comienzos del siguiente, y en Arco, la explicó el artista en la revista Luzes 11 como una reflexión otoñal y de madurez, y del deterioro, pues pese a la dureza de los materiales, o vital, hay que asumir la componente de fragilidad y vulnerabilidad.


Como un consumado intérprete del Actor’s Studio, Vari Caramés tomó su vieja cámara Brownie Kodak, y se introdujo desde el yo adulto en un espacio que pertenecía a sus recuerdos de infancia y primera adolescencia. Su mirada de asombro, de ojo atento a la belleza, es también de testimonio de un estado de un patrimonio cultural de primer orden, una valorización, desde lo ruinoso, de su situación de irreversibilidad. Las once imágenes, que selecciona cómo si de un coach futbolístico se tratase, son subyugantes en sí mismas, y singulares, aunque desdoble dos de ellas, destacando el autor la del rincón bajo la escalera, un encuadre sutil, antesala de la tan conocida del Buzo, en la base de ella. Lo variado de sus encuadres, el formato clásico cuadrado, y la película que rueda en formato Súper 8, que nos mostró, recreación en movimiento a fin de conseguir evocar mejor las luces de un recuerdo...

Caramés habla con V. Nieves, del Outono Fotográfico, que lo presentó
En este particular Camino de Swan del fotógrafo coruñés, ¿cuál sería la magdalena que despertó su sueño de infinitud? Pues desde Proust la eternidad está en los detalles.

Esta es doble, el gran león, y el aeroplano, que el artista singulariza en otra foto
La obra de los hermanos García Naveira, lavadero público, escuela, asilo, en lo material, se completa con un complejo parque con jardines, unos 80.000 m2, y el Pasatiempo, otros 8.0002, mandado construido principalmente por Jesús, que contiene el estanque del Retiro, y grutas, a las que se accede por la boca de una gran cabeza, como en Bomarzo, desde la que se sube hasta el gigantesco León de aire mesopotámico. Egipto, la muralla China, una mezquita y el Canal de Panamá, en el Betanzos de fines del XIX y comienzos del XX: un complejo mundo utópico de saberes, para glorificar su villa, y Argentina, de dónde procedían sus inmensos caudales.

Otra de las dobles, que desdobla en la palmera intermedia...
Un conjunto enciclopédico, según Luís Seoane, que es en realidad esotérico, e iniciático; mas también algo romántico y naïf.

Idem foto nº 4. Vemos al fondo la foto destacada con el manifiesto de V. Caramés
Caramés hace fotografía como pinta el admirado Gerhard Richter, mas al modo de Cellini, un escultor que la trabajaba cual orfebre, que sabía ser asimismo un escultor de la orfebrería, ¿podrá Vari pintar como fotografía?

Su colaboración a la colectiva 'En (re) torno á paisaxe. Doce olladas contemporáneas sobre o (s) territorio (s)'
(Santiago Igrexa da Universide / Mº de Pontevedra), es la portada de su libro.

miércoles, 4 de noviembre de 2015

XULIO XIL, DENDE O CERNE DO SER GALEGO…

ARTE ET ALIA. 
3.XI.2015, texto do artigo en La Región
XABIER LIMIA DE GARDÓN.



Moito ten chovido, e non só auga, dende que Xulio Gil, fixera o seu debut en Santiago en 1974. Porque o seu non é o foto periodismo, o acontecemento, a reportaxe ou a natureza, senón a innovación temática, coas ideas a rebulir dende a polisemia material e espiritual do noso País Atlántico, Galicia. O seu alancar faino ser un pioneiro cando é premiado pola Deputación de Pontevedra, en 1985, igualdade coa pintura e escultura. En Compostela atopa o seu lugar ao redor da Prehistoria, e as artes románica e barroca, reinvención persoal, da que xurde ‘Petróglifos de Galicia’ (con Antonio de la Peña, 2009). En paralelo, o mundo feminino e un vocabulario, núas ou espidas, soas ou acompañadas, sen desbotar o masculino masculino, en parella, ou tamén só: as matemáticas da súa vida de docente, tempos de xuventude e folie. Así xurde ‘Tigres como cabalos’ (1991) coa poetisa Xela Arias, experimento rompedor que trae, en parte a Ourense. Profesor no Instituto Álvaro Cunqueiro de Vigo, cidade da súa infancia e adolescencia, creatividade explosiva con retratos e nús (Casa da Cultura, ’87), e ‘Antropolóxicas’ (Pontevedra ’88), a primeira nun Museo dun fotógrafo contemporáneo galego. E tamén o foi no firmar o libro ‘Vigo, fronteira do Alén’ con Méndez Ferrín (1989), ourensáns e docentes ámbolos dous na cidade, Xulio do Viñal (Santo Estevo de Ambía, Baños de Molgas). A teimosía de Bieito Ledo, como editor, que creeu nel, fixo o resto. Outros libros con Carlos Casares, Gª Iglesias e Lois Diéguez, o patrimonio cultural material do País para varias editoriais, as participacións no Outono Fotográfico, e diversas exposicións, teñen o recoñecemento do Premio da Crítica de Galicia, en 2013.


Esta do Centro Cultural, na súa sala principal, é un compendio da súa sapiencia compositiva e técnica, xa anticipada na capela dos Arcos en Alterarte. Na parede frontal coloca dez Diálogos entre artistas, a maioría mortos, como Xaime Quesada / AntonioQuesada; e outros nos que se funde coa senectude, como Sucasas / Arturo Baltar, Isaac DíazPardo / AntónPulido; VidalSouto / Aramburu ou FelipeCriado / Alexandro. Son unha achega dun corpus maior.

Manpaso, 2000 / Xavier Pousa, 2001. O único 'Diálogo' con tres figuras...

E coa maxia da buxaina e os bailarín no centro con ‘Trompos’ , de 2008, baile-xogo en off, do Homo ludens que somos, subimos ao balcón onde están os Nus/espidos, marabillosos de suxestións, mais plenos de concepto e significado nús, todo en branco e negro.

Unha terceira temática, trala baranda, para o que hai que rubir as escaleiras de caracol...

E con eles, de cores, os retablos, nas paredes que dan á rúa da Cruz Vermella: da Uva, da Castaña, que son o ciclo do val e do monte na Ribeira Sacra; o do Millo, e o do Pan de Cea, que personifica na panadeira, María José.


Retblo do Pan de Cea da María José
O cumio é ‘A fartura ou o Ourense das tres cousas’, aggiornamento da tradición, coas patacas no ático do retablo. Banco e segundo corpo acompañan e completan o canon da cidade, a ponte maior, a Burga e a catedral, na visión do artista fotógrafo.


Xulio, do que teño escrito que é tan de Vigo que naceu en Ourense, frase que se podería aplicar a Ledo, a Pulido,... cociña agora os seus proxectos dende unha ética de volta, liberadora sempre, apostando por ese punto de risco que lle da sentido á vida, dende distintas linguaxes, mais comunicando dende a reflexión emocións e sentimentos singulares.

Xulio Gil posa co autor destas liñas o día da presentación (foto Víctor Jesús Carvajal). Detrás o retablo do viño.

lunes, 26 de octubre de 2015

PARA VER OS 'ESPANTALLOS' DE SENDÓN

Co comezo das exposicións de ‘Periferias’, do Outono Fotográfico, as salas do chamado Museo Municipal de Ourense énchense con tres mostras da sección oficial. Cláudio Garrudo está na máis pequena delas con ‘Substantivo feminino’, contorno do corpo feminino en dezaseis diminutas obras imaxes de 8,5 cm por 5,5 cm. Recoñecido en Portugal, fundador do Bairro das Artes na ‘7ª colina’ de Lisboa, ben de gañar o pasado mes a Bienal de Coruche (Ribatejo). 


Antes, ocupa o espazo Catrine Val, alemá nada en Colonia, que logo de pasar por Kassel trae ‘Philosopher, the dismal science’ (filósofos, a ciencia triste), na que analiza a perda da conexión coa natureza no noso mundo, anceio dela, cosmovisión romántica de harmonía; e con ela ‘Lotus cronicle’(crónica del loto), ámbalas dúas de 2014, que coloca nas paredes con cravos, unha en gran formato e as outras sur montadas nela.






Son todas mulleres da India, sen elementos que indiquen casta, amosándose con un concepto igualitario, dende o xénero, vindicación do seu poder nun contexto vital.






ESPANTALLOS DE SENDÓN


Mais son os ‘Espantallos’ de Manuel Sendón (A Coruña, 1951), no primeiro andar, ‘a exposición’ do centro expositivo municipal. As fotos coa Hasselblad, ás que engade vídeo con música en pantallas de plasma, para mellor captar co vento a maxia destes obxectos de uso práctico no rural galego entre o millo e outros cultivos. Documenta con ollos de artista a actitude dos labregos do noso campo por darlle un novo significado, e valora a súa actitude por aproveitalo todo, que tan fondo está na nosa cultura campesiña..., e a de todo o continente europeo! Así pon na mesa a cuestión do ‘feísmo’, e sinala ‘que non se trata de idealizar os comportamentos mai si contribuír a desmontar certos estereotipos’ despectivos. 


O profesor de fotografía da facultade de Belas Artes de Pontevedra salientou que "se topamos en Europa un envase reciclado para recoller o lixo, destacamos con admiración a súa cultura de reciclaxe". 


Unha acaída posta en escena dende a retranca, unha estática e unha estética do territorio, do director do Centro de Estudos Fotográficos da UVigo (con X.L. Suárez Canal), e que entre outros proxectos ten levado a cabo ‘Mil ríos’ (con Fran Herbello) e ‘Ourense de auga e pedra’ (Ir Indo, 1990), este con texto de Carlos Casares.