Mostrando entradas con la etiqueta Xosé Carlos Caneiro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Xosé Carlos Caneiro. Mostrar todas las entradas

martes, 31 de enero de 2012

Caneiro, Román e tamén Veiga chegan cos seus traballos



Estase a ir o primeiro mes do ano e chegan ata o Teatro Principal Xosé Carlos Caneiro, novelista, poeta e columnista de La Voz de Galicia full time. Vai recitar, e poñen a música Emilio Rúa e José Gayoso. O Video-libro editado por Galaxia se presenta en crave de espectáculo.

E na sala pequena do Centro Cultural da Deputación, no Simeón, chega Uxía Veiga coas súas acuarelas de paisaxes imaxinarias (e ás veces reais: as do seu sentir).


Tamén no Centro Cultural da Deputación se vai presentar o libro de Jesús-Fernando Román Alonso "Ética e estética de Arturo Noguerol Buján". Unha nova edic. baseada na de Ir Indo (2003)...

O autor na súa casa posando coa súa nova obra para Tempodelecerourense

Unha ocasión para ver, escoitar, e comprobar en qué punto están de crecemento artístico e...

martes, 10 de mayo de 2011

NON CALES







en LA VOZ DE GALICIA (martes 10 de maio 2011)

Se a decepción apretou os dentes na túa alma, non cales. Se pensas -como eu penso- que os demócratas de esquerdas e dereitas padecemos déficit democrático, non cales. Algún, que non se levantaba nos desfiles cando pasaba a bandeira dos EE.?UU. (quizá recordaba La mauvaise reputation de Brassens), apresurouse en enviar felicitacións ao presidente, premio Nobel da Paz, Obama. Felicitacións por matar a un canalla. Porque Bin Laden era un canalla. Detesto todo o dano que provocou. Detesto o espírito bélico que encheu de terror o mundo. Detesto a palabra guerra e os seus derivados. Alégrome de que desapareza. Repito: alégrome de que desapareza. Pero nunca festexarei o óbito de ningún ser humano publicamente. Non sairei á rúa pública a aplaudir ningunha morte. Non gritarei viva Obama porque sempre me pareceu tan farsante como os anteriores: para ser presidente dos EE.?UU. hai que ser antes óptimo actor. Invádeme a mágoa, unha melancolía que apreta o meu adentro. Sinto repugnancia. ¿Onde chegou o ser humano? ¿Existen a sensibilidade, a tenrura, a piedade? ¿Por que me parece que día a día o mundo resulta, gobernos e oposicións, máis deshumanizado? Se xulgamos aos nazis, Pinochet e La Junta Militar, Sadam e Karadzic, habería que xulgar ao terrorista máis buscado. Optamos por disparar e tiralo ao mar. Volvo dicir: alégrome de que desapareza Bin Laden. Pero ¿están contándonos a verdade? ¿As razóns de Estado están por riba das razóns da razón? Parece que nos toman por idiotas. Por iso non calo. E ti non cales. Sei que aínda queda un resto no meu corazón, e no teu, que non se resigna ao escepticismo. Non cales.


Gran columna. O punto de vista dun novelista, poeta, cantautor metido dende fai uns anos en columnista. Moi oportuna.