sábado, 11 de octubre de 2014

Entrevista a Antón Pulido en su Antológica de Vigo

En El FarodeVigo, 23.09.2014 por Ágatha de Santos.

Antón Pulido: ´No hay mayor democracia y anarquía que lo que hace un artista'.

Cuarenta cuadros para resumir una trayectoria artística que se remonta a finales de los sesenta, aunque si echa la mirada atrás, Antón Pulido se se recuerda siempre entre lápices de colores y que su padre le animaba a dibujar siendo muy pequeño. Paloma Vela, responsable de Artes Plásticas de Afundación, comisaría esta retrospectiva sobre este artista, que se inaugurará en la Sala de Exposiciones de Afundación en Vigo este jueves. Antón Pulido también estudio Magisterio y cuando fue destinado a dar clases a Barcelona, se inscribió en Bellas Artes. Desde entonces, arte y docencia han ido de la mano, ya que cuando se trasladó a vivir a Vigo pasó a ejercer como profesor de dibujo en el instituto Álvaro Cunqueiro.

-¿Cómo se enfrenta un artista a su propia retrospectiva?
-La verdad es que la comisaria ha elegido muy bien las obras de esta exposición. Son cuarenta, que van desde un paisaje que pinté a finales de los sesenta, cuando estaba de maestro en Pena Trevinca y abría la ventana y tenía esas montañas nevadas de fondo, hasta una obra de 2013-2014. Creo que la visión que puede tener un comisario siempre es más certera que la tuya porque el artista no es objetivo con su propia obra, no puede serlo porque te dejas guiar más por el sentimiento. Cada cuadro es un relato de tu vida y la vida se hace de relatos. Y la antología es eso, un conjunto de pequeños relatos. Algunas no son mías, así que vuelvo a verlas ahora después de muchos años.

Escaleira, 1982.
-¿Y cómo está siendo ese reencuentro?
-Es como si ves a un hijo al que hace tiempo que no ves y dices: "Que bien se conserva". Cuando pintas una obra no sabes si funcionará dentro de treinta años, pero he de decir que los cuadros de mis primeras etapas de esta exposición no los habría podido pintar mejor ahora. Los veo ahora, después de tanto tiempo, y me entusiasman. Desde que comencé he ido pasado por el impresionismo, la abstracción, el fauvismo... La vida te va llevando, como en una danza, y lo bonito de ser artista es que no dependes de nadie. Haces lo que quieres. No hay mayor democracia y anarquía que lo que hace un artista.
Ceo marelo, 1990.
-¿No depende ni del mercado?
-Tampoco. Cuando el arte se hace pensando en el mercado nunca sale bien. Yo no puedo hacer lo que le gusta a la gente, sino lo que me gusta a mí y si luego eso le gusta al público, pues extraordinario. El arte es la forma que tienes de expresar tus sentimientos y tus sensaciones. Lo importante es gozar pintando.

-Usted estudió Magisterio antes que Bellas Artes, ¿fue primero la vocación docente que la artística?
-Siempre tuve cualidades para pintar. Mi padre, que era maestro, ya me animaba para que pintara porque ya sobresalía. Pero antes, para estudiar Bellas Artes tenías que ir a Barcelona o a Madrid. Por eso estudié Magisterio y fue maestro durante 13 años. Cuando me trasladaron a Barcelona aproveché para hacer Bellas Artes y desde he compaginado el arte con la docencia porque cuando me trasladé a Vigo ya comencé como profesor de dibujo en el instituto, lo que a su vez me ayudó a continuar pintando.

                                                          ***

Al lado del Pte. de la Xunta. Al fondo el Obispo de Tui-Vigo, anteriormente de Ourense, y Santalices, Vicepresidente del Parlamentto, ourensano.
             http://www.afundacion.org/docs/cesionsalas/21461/folleto_anton_pulido_antoloxica.pdf

Autoridades varias, entre las que están el Alcalde de Vigo y...
                                Poema de Luís Tosar no catálogo da Antolóxica:

                                     'A escuridade eran tebras cara a dentro,
                                     longo lenzo de sombra en desacougo
                                     que o teu puño encheu de incandescencia;

                                     esa música da luz que agranda os ollos.

                                     Pecho puño o pincel coa cor do home
                                     que foxe da soedade azul de aceiro,
                                     que berra cara a diante nun camiño
                                     de espigas e lúas contra o vento.


                                     Soños do río que esperta dun silencio
                                     fondo e carmesí, como apertas de mar.
                                    Rostros, mans de nenos que descobren,
                                     fío a fío, a textura do mundo, Pulido
'.


Camiñante VII, 2005.

jueves, 9 de octubre de 2014

Capitán Gardador 2.0

Ya está colgado en la red el nuevo capítulo de los "Viajes del Capitán Guardador" titulado "El Padre Feijoo: el pensamiento vivo de un ilustrado orensano".


Con motivo del 250 aniversario del fallecimiento del Padre Benito J. Feijoo, el capitán guardador nos acerca a la figura y a la obra de este sabio ilustrado a través de los documentos del Archivo Histórico Provincial de Ourense

O Padre Feijoo (1676 - 1764): O pensamento vivo dun ilustrado ourensán. Cidadán libre da república...
YOUTUBE.COM

El "capitán Gardador" retomó ayer sus viajes en el Centro Cultural Marcos Valcárcel en la segunda parte de la serie de cortometrajes, producida por el Arquivo Histórico Provincial, con la colaboración de la Consellería de Cultura.

En esta ocasión, el capitán Xan de Baldriz invitó a los asistentes a acercarse a la figura del Padre Feijóo. A través de "O Padre Feijóo, o pensamento vivo dun ilustrado ourensán", los fondos del Arquivo muestran lugares y momentos relacionados con la vida y la obra del pensador gallego y por las distintas homenajes que se le tributaron en Ourense durante los siglos XIX e XX. A lo largo de este viaje del "capitán Gardador", el Arquivo busca destacar la importancia de la figura del Padre Feijóo y de su legado en el panorama intelectual español del siglo XVIII.

Anxo Lorenzo y Pablo Sánchez Ferro, en la presentación (foto: Xesús Fariñas))
Capitán Gardador 2.0


lunes, 6 de octubre de 2014

Carmen Senande e os seus 'Encravados'


Neste mes de transición chega Carmen Senande, artista coruñesa de interesante percorrido centrado na escultura. No Centro Cultural presenta a súa súa penúltima voz plástica, ‘Os encravados’, que antes estivera na Casa de Cultura de Cambre e no edificio administrativo da Xunta en Pontevedra, onde compartiu espazo con Denís Estevez. Convértese Ourense nunha etapa do seu tour, inaugurada a pasada semana: esta é a única mostra nova neste mes do centro institucional.



A temperá artista María del Carmen Senande Pazos (Santiago, 1961), fixo moi nova aínda a súa segunda exposición en Ourense en 1982, logo de que con trece anos iniciara a aprendizaxe na Escola de Oficios Artísticos e Artes Aplicadas Mestre Mateo, preparándose por varios anos para facer Belas Artes en Salamanca, onde se licenciaría. Dende aquela, xa profesora, a súa obra está a ter unha presenza pública en espazos urbanos, como en Viveiro e Cervo, ámbalas dúas en Lugo. Mais o principal da súa producción espállase pola de A Coruña: nunha praza de Culleredo, e nos entornos martítimos de Laracha, Espasante (Ortigueira), Ponte Nafonso (Outes) ou Valdoviño, Na capital fixo unha intervención artística no Paseo de Casablanca, nos Castros; e fai dez anos xa das súas ‘Dez mulleres de Hérculesdo Paseo marítimo. As estilizadas pezas, máis alá de imponderables e coxunturas coas que calquer artista ten que traballar, presentan para nós unha relación coas obras que se poden ver en Ourense no canto de resaltar aspectos dramáticos: alí é a visibilización entre San Pedro e o Portiño das mulleres que o héroe mitolóxico maltratou, engadindo a artista un efecto de laio que emana delas, axudado pola forza do vento mariño.


Aquí recíbenos unha gran figura deitada no chan, realizada con cravos metálicos soldados. As cabezas deles aboian da silueta escultórica, que semella unha osamenta. Os seus dous metros trinta conseguen o perseguido: o impacto visual, que se completa con un busto masculino doutro ‘encravado’. O alusivo á dureza da acción terrorífica dun crucificado, que sofre e morre, coa do Crucificado par excellence, icona da relixión cristiá.


Os debuxos encristalados que complementan a mostra amosan nalgún caso o tema, que tamén terá algunha relación coa dor de muller provocada polos homes, sorte de exorcismo co que apertar as caravillas do tema... Monócromos polo xeral, algún inclúe cor. Noutros son fragmentos de corpos, sendo polo xeral a figura humana o seu medio expresivo, sen poñerse límites nos materiais, cos que gusta de experimentar.


Así o amosou en vidro dende unha instalación baseada no ollo na colectiva Reflexarte que vimos no Centro Cultural.


sábado, 4 de octubre de 2014

En el Día de San Francisco: el santo como peregrino (by David Pintor)

San Francisco como peregrino, visto por un ilustrador (en Revista Leer, extra de verano)




He aquí la portada (y al lado la que hizo el pasado año: una mujer leyendo a Ulises. Sobre ella uno de sus recursos temáticos: los veces que vuelan).



miércoles, 1 de octubre de 2014

Instalacións e kermesses artísticas


Conclúe o mes na cidade coa fermosa kermesse de A Bela Auria. Son cinco anos xa dende que xurde esta festa cívica no ‘Barrio da Cidade Vella’ en crave de festa de rememoración da Revista Nós, o alicerce da nosa modernidade. Oscar Penín e outros, colectivos e asociacións, veñen sementando dende fai un lustro no seu ronsel, e no espíritu dos devanceiros que conforman o cerne recente da nosa memoria colectiva contemporánea. Con espíritu constructivo, os anos vinte, a roupa e sombreiros de época son o hábito para o ambiente dos participantes, mail elo non é disfraz senon atrezzo para as ‘Songs of the Silent Age’ do corazón cultural da Vella Auria. Mergullarse no Barrio da Cidade Vella en bici nun paseo patrimonial supón recuperar un ritmo calmo para os nosos tempos. O vello Xardín Botánico de O Posío, e na Praza de San Marcial centraron as accións. A reivindicación do Patrimonio inmaterial e material, nun air à danser de festa non é unha mascarada frívola, e si historia viva na que poden confluir, sen complexos, asociacións veciñais, insuas culturais de poetas e outras forzas vivas da cidade, nunha asunción na ampla rúa da cultura das preclaras orixes identitarias. E todo elo na Cidade Vella como escenario dunha instalación temporal, no comezo do Outono.

video de A Bela Auria aquí



Un evento neste tempo de paso entre estacións está a ser o da proposta expositiva do Mº Municipal. Máis prolongado no tempo que o glosado arriba, transformou as salas con unha macro instalación transgresora do canon. Cambia, ante todo, o xeito usual de exhibir as obras, sen marcos que as encadren, pois as salas son o marco. A acción dos irmáns De Dios, Josechu e Xoán, que co título-paraugas de San Antón nas Panateneas-De Religione Cómic 2, se exhibe intenta abrir as portas dun mundo. Unha figura espida cos brazos en cruz, fotografía dun deles diante dun espello, anticipa o concepto da Caixa iniciática, que cura ós doentes no seu espazo a escuras. Iluminado por a tenue filmación dunha misa sobre unha pantalla redonda, os visitantes poden transformalo a vontade con unha moeda-óbolo retornable antes de subir. A relectura da capela do Santo Cristo queda así no formal, desestructurada, pola acción artística. Aboian aquí as ideas conceptuais neodadás europeas, con efectos visuais surrealistas que bateron no seu día co expresionismo abstracto norteamericano, en plena Guerra Fría. E Joseph Beuys tamén. Co debuxo como paixón, a base de papel e pinturas acrílicas, os autores traballaron directamente nas paredes varios días, sentados en cadeiras, con rotulador, subidos a escadas para pegar os vinilos decorativos das paredes, teito, escaleiras, e nos azulexos dos urinarios. A destacar as instalacións de entrada, con un cadro dun xentío con paraugas no Obradoiro, e as do piso superior, con cadeiras para podamos sentar ante Lenin, e nun estudio de artista, que emula a Rembrandt. A caixa-catálogo co logo das Redes Escarlata, cabe do institucional, ten reproduccións dos debuxos e frases alusivas o seu Olimpo grego entreverado co Tangaraño de Coba do Lobo. Un resultado asimétrico, no equinocio'.